Auteur Topic: schrik en onwetendheid  (gelezen 2111 keer)

kersje

  • Gast
schrik en onwetendheid
« Gepost op: mei 16, 2008, 14:17:02 pm »
Hoi allemaal

Vorige week werd er bij een vriendin van me borstkanker in de vierde graad vastgesteld, het was alsof de grond vanonder m'n voeten zakte... ze ligt me zo nauw aan het hart... het lijkt wel of ze de enige persoon op deze planeet is die me kent en me begrijpt en me neemt zoals ik ben... (en naar m'n eindeloos gezaag luistert !)
In hoeverre het uitgezaaid is weten we nog niet, maar de schrik en onwetendheid van wat komen zal kan ik niet onder woorden brengen... ik heb zo'n bang om afscheid te moeten nemen, ze is nog zo jong... Ik heb dit ook nog nooit van dicht meegemaakt, zelfs niet gewoon een overlijden zo dicht in m'n kring.
Ik zou gewoon graag een glazen bol hebben en weten wat er gaat komen, want ik heb echt het gevoel als ze niet moest overleven dat m'n wereld gaat instorten, ik moet me voorbereiden op wat komen kan maar wil het niet.

En dan te denken wat dat ik voel gewoon nihil is tegenover wat zij moet voelen...


Bedankt voor jullie luisterend oog  ;)


Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:schrik en onwetendheid
« Reactie #1 Gepost op: mei 16, 2008, 21:22:18 pm »
Hey,

Je spreekt al direct over afscheid nemen en zo. Zijn er dan al concrete prognoses uitgesproken door de artsen? Anders mag je zeker nog niet zo snel een doemscenario voor ogen houden hé! Blijf ergens toch steeds hopen in het effect van de behandeling. Ja toch!!

En dan te denken wat dat ik voel gewoon nihil is tegenover wat zij moet voelen...
Je zou versteld staan hoeveel moeilijker net jij het mentaal zou kunnen hebben. Mijn echtgenote heeft me dat zelf nog verteld toen ze wist dat het niet meer zou beteren. "Dat zij er vanaf zou zijn en dat wij als overblijvers er het slechtst aan toe waren." Ik heb haar ook pas nadien gelijk kunnen geven hierin.
Voorbereiden... Ik vrees dat dit iets is wat je niet of heel moeilijk kan hoor. Geniet van de momenten samen, daar zullen jullie allebei het meest aan hebben. Stel vooral niet uit om daarvan te genieten. Steun haar en wees vooral een luisterend oor; dat is zeer belangrijk.

Groetjes, Steven

Kalyna

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 36
    • Bekijk profiel
Re:schrik en onwetendheid
« Reactie #2 Gepost op: augustus 21, 2008, 14:21:59 pm »
mijn moeder heeft tien jaar geleden te horen gekregend dat ze borstkanker had. Nu zijn we tien jaar verder. Ze waren er toen tijdig bij en hebben geopereerd. Bestralingen, bestralingen en ook chemo dit jaar (vooral voor een bepaalde medicatie te kunnen krijgen en omdat er risico was op botkanker).

Je moet nooit meteen wanhopen, nergens voor nodig inderdaad. De mens zit soms raar in elkaar. Hetgene was mensen trouwens meestal niet nodig hebben is medelijden. als ik zeg van ja mama heeft kanker is het altijd zo van 'ocharme' en dan mijden ze het onderwerp angstvallig. Eigenlijk is het helemaal niet nodig. Ik voel mij meestal veel beter  op mijn gemak dan de meeste mensen om erover te praten. Ik groeide er mee op voor mij is het bijna 'normaal'. Het is niet gemakkelijk om te leven met iemand die ziek is, cijfer jezelf en je eigen gevoelens dus zeker niet weg. Je moet ook niet bang zijn om er over te praten. Ik ben er zeker van dat je vriendin het zelf wel zegt als het niet gaat. Meestal gaatr het echter goed. Voor de zieke is het volgens mij ook belangrijk dat er gepraat wordt. Al die taboes geven het gevoel dat je er niet meer bij hoort, dat je anders bent. En dat is natuurlijk niet zo.

Wik en weeg zelf een beetje wanneer en hoe je erover praat. Meestal lukt het wel, je moet niet bang zijn. Ik ken veel mensen met hetzelfde probleem omdat ik er zo probleemloos over kan praten en heel veel mensen dat dan ook echt doen. meestal eindigt niet de zieke in tranen maar de rest, hoe gek dat ook klinkt. En wanhopen is niet nodig, zover ben je waarschijnlijk nog lang niet.