Auteur Topic: mijn schoonmama laat zich helemaal gaan  (gelezen 2422 keer)

Veetje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
mijn schoonmama laat zich helemaal gaan
« Gepost op: april 28, 2008, 16:06:42 pm »
drie weken geleden werd bij mij schoonpapa vastgesteld dat hij leukemie heeft. 't Is allemaal nogal vreemd gegaan. Zijn wang begon te zwellen. Eerst dacht men dat het een kwadaardige tumor was en zou men hem opereren, hij zou het zicht op zijn oog verliezen omdat de kanker al ingegroeid was in zijn oogkas. Een week voor de operatie bleek uit verder onderzoek dat het leukemie is die in zijn sinus zit. Hij is nu al twee weken gestart met zijn chemokuur in de isolatiekamer. Zijn prognose is 50% kans op volledig herstel en met een beenmergtransplantatie sprak de arts zelfs van 80%. Hij voelt zich voor het ogenblik goed en heeft weinig klachten van de chemo, hij klaagt enkel van vermoeidheid.
wij zien het allemaal positief tegemoet, we zullen er tegen vechten en het overwinnen. Je staat ervoor en kunt niet anders dan ervoor te gaan. Maar mijn schoonmama denkt er helemaal anders over. Ze laat zich helemaal gaan. Ze eet niet meer goed, is erg nerveus, verzorgt zich niet meer, denkt altijd aan het ergste en onthoud ook maar de slechte dingen.
Wat wij ook zeggen, het is het ene oor in het andere uit.
Volgens haar staat ze er heel alleen voor. Wij mogen bijna niet meer praten over andere dingen, laat staan eens lachen met iets. Zelfs haar kleinkinderen interesseren haar precies niet meer.
Wij willen haar wel helpen maar weten niet hoe, we zijn het beu van iedere keer te vertellen dat we moeten vechten en de moed er inhouden want niets heeft zin. De huisarts had iets voorgeschreven om haar wat te kalmeren, maar dat wil ze niet nemen. Wij hebben gevraag om eens te praten met de psychologe van de dienst heamatologie. Maar dat weigert ze allemaal.
Wij begrijpen het dat ze het erg moeilijk heeft, maar voor ons is het erg lastig en natuurlijk ook voor mijn schoonpapa. Terwijl hij de zieke is, eist mijn schoonmama meer de aandacht van hem en van  ons.  Ik weet echt niet hoe we haar kunnen helpen.
Zijn er mensen die het verhaal herkennen en misschien wat tips kunnen geven hoe wij best met haar omgaan ?

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:mijn schoonmama laat zich helemaal gaan
« Reactie #1 Gepost op: april 29, 2008, 18:12:05 pm »
Hey Veetje,

Ik herken een klein deel van mezelf terug in het gedrag van je schoonma. Toen mijn vrouwtje ziek werd stond ik er ook vrij snel sceptisch tegenover. Het verschil was wel dat ik toen als enige wist dat het om een zeer kwaadaardige tumor ging met weinig hoopgevende prognoses. Het was gewoon de werkelijkheid. Wel heb ik nooit de rest van de familie daar de dupe van gemaakt. Integendeel steunden zij mij enorm en ben ik er mede door hen weer wat bovenop gekomen na het verlies van mijn vrouwtje.
De psychologe van de dienst palliatieve zorg van het H-Hartziekenhuis (Campus Westlaan) heeft zelf het initiatief genomen om met ons eens een gesprek te hebben. En dat waren zowel ik als echtgenoot als mijn schoonouders, -broers en -zussen. Misschien kan jij eens contact opnemen met de psycholoog van jullie afdeling en het geval eens uiteen doen. Dan kan hij gewoon eens langsgaan terwijl je schoenma op bezoek is. Zij hoeft daarom niet te weten dat die dokter dan een psycholoog is. Het effect kan des te meer bevrijdend werken en haar terug wat meer voeling met de rest van de familie geven.

Groetjes van een stadsgenoot, Steven

Kalyna

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 36
    • Bekijk profiel
Re:mijn schoonmama laat zich helemaal gaan
« Reactie #2 Gepost op: mei 05, 2008, 20:52:16 pm »
Ik denk dat iedereen die kanker in de nabije familie heeft, wel eens een moment meemaakt waarop je heb niet meer ziet zitten. Zwartkijken heeft echter helemaal geen zin. Een vriendin van mij gedraagt zich volledig hetzelfde. Haar vader is zwaar ziek (psych.) en het is nergens zo erg als bij hen. het kan niet erger en wij kunnen het ons niet voorstellen.

Persoonlijk denk ik altijd 'het kan altijd erger'. En als je op forums als deze gaat lezen is dat altijd zo. Wij leven thuis al tien jaar met kanker en mijn zusje is er momenteel ook onderdoor (psych). Het is best zwaar soms, maar wij lachen net heel veel. Als je zaken op het forum leest... Op een jeugdforum waar ik ooit op zat, zat iemand waarvan beide ouders zwaar ziek waren dan groei je echt in een ziekenhuis op. Als ik zo een dingen lees ben ik blij dat het bij ons thuis "maar" dat is. Ik denk dat uw schoonmoeder de wereld een beetje heeft zien instorten. Kanker... er ligt ook altijd zo een taboe om heen. Misschien dat het helpt als ze er meer over praat desnoods op een forum als dit? Op dat gebied ben ik het volledig eens met Bostie: praten helpt. Met een dokter is misschien moeilijk maar internet is anoniem.

en voor u; zeker blijven lachen!