Auteur Topic: Een vriendinnetje...  (gelezen 3937 keer)

Moosje

  • Gast
Een vriendinnetje...
« Gepost op: maart 06, 2008, 08:56:42 am »
Hoi..
Al 17 dagen is ze er niet meer, ons Buizerdje, er gaat geen minuut voorbij dat ik niet aan haar denk... Vaak met een glimlach om een leuke herinnering ofzo, maar toch ook vaak met een krop in de keel en zin om onder mijn deken te kruipen en gewoon te huilen, alleen maar te huilen. Sinds ik ontdekt heb dat Goedele hier regelmatig eens kwam, meestal om anderen advies te geven maar ook met haar eigen vragen en angsten, kom ik zelf ook regelmatig wat berichten lezen. Het geeft me het gevoel enerzijds dichterbij haar te zijn, beter te begrijpen wat ze het laatste jaar allemaal heeft meegemaakt, gevoeld, gedacht. Anderzijds is het ook serieus confronterend vast te moeten stellen dat we er nooit echt veel over gepraat hebben. Mss wou ze ons er niet mee belasten, mss heb ik haar er te weinig over uitgenodigd, laten weten dat ik erover wou praten, ze hield zich altijd zo sterk...
Ik had graag meer voor haar willen betekenen op dat vlak...

Op een vreemde manier is het fijn hier wat rond te hangen, de berichten zijn heel herkenbaar, heel Goedele. En ook, ik weet hoe moeilijk ze het vond overal de jongste te moeten zijn en hier heeft ze toch mensen gevonden die hetzelfde meemaken, aan wie ze haar verhaal kwijt kon zonder als een slachtoffer bekeken te worden want daar had ze zo'n hekel aan.
Ik stel bij mezelf een enorm nood vast om erover te kunnen praten maar ik vind het zo moeilijk om andere mensen ermee lastig te vallen, voel me ook schuldig over vanalles en nog wat, waarom heb ik het nu zo moeilijk, waar vecht ik nu eigenlijk mee, ik ben toch gezond? En ik ben 'maar' een vriendin, denk maar eens aan wat het voor haar familie moet zijn om nog maar te zwijgen over haar man... En als er iemand sterk is, dan is hij het wel...

Zo af en toe kruip ik in de armen van mijn ventje en huil ik eens goed uit, dat lucht op maar meestal maar voor even. Wat later beginnen de radartjes weer te malen en erover praten is zo moeilijk, ook met hem, hij heeft haar niet zo goed gekend en dan vooral in het laatste jaar, toen ze al ziek was. En hij wordt er zelf ook zo droef van mij verdrietig te zien...

Pff, ik moet afronden, anders doe ik weer de hele dag niets anders dan piekeren en vechten tegen de tranen... Ik moest even mijn verhaal kwijt en dacht dit er hier wel een plaatsje voor was...

Groetjes,

Moosje

Kimmeke

  • ***
  • Berichten: 200
    • Bekijk profiel
    • Studio Sleyckzift
Re:Een vriendinnetje...
« Reactie #1 Gepost op: maart 06, 2008, 10:15:19 am »
Hallo Moosje,

ik ken Goedele enkel vanop het forum, persoonlijk heb ik haar spijtig genoeg nooit gezien... telkens we afspraken met een groepje (Antwerpen, Hasselt) kwam er iets tussen (bij haar of bij mij)...
Toen we in Libelle verschenen, voelde ik dat aan als een speciale band... wij, vier jonge vrouwen, die moesten vechten tegen onze ziekte... jonge vrouwen die nog altijd een hele mooie toekomst voor zich hadden...
Nu is 'onze jongste' moeten vertrekken... zo oneerlijk en laf van het 'lot' om haar eruit te kiezen...

Ik ben genetisch 'bepaald' om deze ziekte te krijgen maar als ik had kunnen kiezen, dan had ik het liever op mijn 80 gekregen... niet op een leeftijd waarin wij nog zoveel willen verwezenlijken en vooruit willen denken... wij willen allemaal nog iets van de wereld zien, willen een gezin opbouwen en later van onze kleinkinderen genieten...

Moosje, zoek geen schuld bij jezelf, om het even waarvoor... Goedele wist dat je er voor haar was... en dat was meer dan genoeg!
Weten dat er mensen voor je klaar staan, doet deugd en geeft je sterkte... je moet niet altijd over onze ziekte praten met ons, we proberen ons leven verder te leiden, ook al is dat niet altijd even makkelijk...

Je zegt dat je 'maar' een vriendin bent, wel dat is ook héél belangrijk!! Je zal zelf wel weten hoe belangrijk vriendschappen zijn in het leven... zoek dus geen schuld achter iets, dit is iets wat niemand had verwacht en waar niemand schuld aan heeft, behalve die rotziekte dan...

Blijf vooral over Goedele spreken, je zal zien dat het je deugd zal doen... haal mooie herinneringen op maar huil inderdaad af en toe... krop niets op, laat het verdriet gewoon vloeien...

En als er iets is, pen het gewoon van je af (bij mij heeft dat ook heel goed geholpen)...

Héél veel sterkte!

Dikke knuffel,
Kim.

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Een vriendinnetje...
« Reactie #2 Gepost op: maart 06, 2008, 17:21:01 pm »
Hey Moosje,

Jij hoeft jezelf helemaal NIETS te verwijten of met schuldgevoelens te blijven zitten. De enige en echte schuldige is alleen die kl*t*ziekte zelf!! Je reactie is echter wel heel normaal. Je zal wat tijd nodig hebben om ook tot dit besef te komen, maar wees er toch maar van overtuigd. De jammerlijke ervaring heeft ook mij dit doen inzien.
Net zoals Kimmeke ook schrijft, betekent het "gewoon er zijn" voor een kankerpatient juist heel veel. Weten dat er mensen zijn die om je geven sterkt hen in hun lijdensweg. Je geneest er niet van maar jouw vriendschap maakte het vast lichter om dragen.
Dus kop op en wees fier om er voor Goedele geweest te zijn!!!

Groetjes, Steven

Nan

  • ****
  • Berichten: 318
    • Bekijk profiel
Re:Een vriendinnetje...
« Reactie #3 Gepost op: maart 06, 2008, 17:54:43 pm »
Hallo Moosje,

Ik heb Goedele ook niet 'in persoon' gekend maar t is zoals Kim zegt, die band met de Libelle is er toch. Ik heb wel een paar persoonlijke berichten gekregen van Goedele. Ze was een heel diepgaand persoon, dat is ook nog gebleken uit de teksten die jullie hebben gelezen in de kerk.
Kim spreek hier over 'onze jongste', wel, tijdens de uitvaartdienst voelde ik me net een moederkloek die haar kleintjes moest beschermen. Wen, Griet en Kim stond naast me en ik als oudste, 40, had echt het gevoel dat is ze alle 4 moest beschermen. Ik wou dat ik Goedele ook had kunnen beschermen maar dat is boven mijn krachten, spijtig genoeg. Het enige wat we uit dit alles kunnen halen, is Goedele haar positivisme, haar optimisme en de drang om te leven. Dat zijn we verplicht tegenover Goedele.
Tijdens de uitvaar, dacht ik, mijn God, Goedele heeft hier heel wat dierbare mensen achter gelaten. Heel wat mensen die Goedele graag zien. Die mensen hebben nu nog pijn en verdriet.
Je moet je zeker niet schamen om hier te komen. Eigenlijk, denk ik, doet ons dat ook goed te horen dat Goedele zulke goede vriendinnen had. Door je te 'horen', komt dat optmisme van Goedele weer naar boven. Ik zou je zelfs willen bedanken.

Hou je goed, laat nu en dan maar eens een traan, dat lucht op en tot gauw,

Dikke kus,
Nan

Wenneke

  • ***
  • Berichten: 135
    • Bekijk profiel
    • www.bloggen.be/wenneke
Re:Een vriendinnetje...
« Reactie #4 Gepost op: maart 06, 2008, 20:37:56 pm »
Dag Moosje,

Je hebt veel betekent voor Goedele...daar mag je zeker niet aan twijfelen....en dat je niet zo veel over 'haar ziek zijn' hebt gepraat...dat begreep Goedele wel...er gewoon zijn voor iemand, geeft alleen al veel steun...en hé...het doet deugd om mee te kunnen praten met de gewone dingen, eens niet patiënt te moeten zijn....ikzelf fleurde helemaal op wanneer mijn vriendinnetjes me de laatste roddel kwamen vertellen of me meenamen op restaurant of op café...het gevoel er bij te horen, ondanks de rotziekte...
In tegenstelling tot Nan en Kim heb ik Goedele wel persoonlijk gekend...na een oproep van mij hier op't forum....op zoek naar een jonge-lotgenoot...eerst hebben we heel wat afgemaild...daarna zagen we elkaar dagelijks bij de bestraling...een intense vriendschap ontstond...we gingen samen revalideren...maar onze vriendschap was te kort...ook ik denk vaak heel vaak aan haar...Ik mis haar elke dag...wanneer ik naar haar foto kijk en de tranen opwellen denk ik aan haar kracht, haar moed...ze hield haar niet alleen sterk...ze was ook sterk...Moosje, je moet je verdriet tonen, krop het niet op...een goede vriendin verliezen doet pijn...weet dat je hier terecht kan met je gedachten...

Een heel warme knuffel
Wen


Moosje

  • Gast
Re:Een vriendinnetje...
« Reactie #5 Gepost op: maart 07, 2008, 17:06:48 pm »
Allemaal,

dankje voor jullie lieve reacties...

Ik ga zo meteen aan het weekend beginnen, ik hoop dat het deugd gaat doen. Is toch zware week geweest, zo terug in gang schieten na een weekje verlof om de gedachten te verzetten, is niet gemakkelijk, heb nog steeds heimwee, mss te meer omdat ik me in de bergen dicht bij Goedele voelde en nu terug in de malle molen van het dagelijks leven moet, terwijl ik eigenlijk nog erg veel zin heb om de tijd even te stoppen. Soms lijkt het wel alsof ik verloren loop in mijn eigen film.

Nu goed, we gaan er een leuk weekend van maken, energie opdoen om er maandag opnieuw tegenaan te vliegen.
Ik wens jullie allemaal een prettig weekend! Geniet er van, ga ik ook doen.

Lieve groetjes,

Lies

ps: heeft iemand van jullie dat artikel in libelle toevallig in digitale versie? Ingescand ofzo? Zou je mij een groot plezier mee doen, wist het destijds te laat en het was toen ook niet van zoveel belang, ze was toch zo goed als genezen?  :-\