Auteur Topic: Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?  (gelezen 38156 keer)

Annette

  • **
  • Berichten: 50
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #30 Gepost op: februari 15, 2008, 20:08:25 pm »
Beste mensen,

We hebben inmiddels gehoord wat de uitslag van m'n schoonvader is. Hij heeft prostaatkanker met uitzaaiingen in de botten. De arts stond er versteld van dat hij nog geen pijn heeft in z'n botten. Hij gaat nu starten met hormoontherapie.

We hebben nog geen geschikt moment gevonden om het onze kinderen te vertellen.

M'n dochter zei me laatst nog dat het haar allemaal teveel is; "Eerst jij ziek, daarna Ger ("geadopteerde" Opa) en nu ligt m'n vriendin van school in het ziekenhuis met anorexia."
Hoe zal ze reageren als ze daarbij ook nog hoort dat haar Opa in Nederland ook ziek is?

Van m'n broer heb ik verder nog niets gehoord.

Ik zelf was vandaag héél erg moe... Het zal wel alle emoties van de laatste weken zijn...
Ik heb zin om er eens lekker tussenuit te gaan. Kennen jullie dat gevoel?

Groeten van Annette.

adje

  • ****
  • Berichten: 256
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #31 Gepost op: februari 15, 2008, 20:21:08 pm »
Oh Annette,
wat afschuwelijk!!!!!
Hier zijn gewoon geen woorden voor...
Ook dat nog...
Mensen, mensen... jullie krijgen wel érg veel te verwerken... Geen wonder dat je moe bent... en intussen zelf ook nog de slokdarmontsteking...

Ik kan me héél goed voorstellen dat je niet de moed vindt om het je kinderen te vertellen... Maar tegelijk kan ik me voorstellen hoe boos je kinderen zouden zijn als ze dit pas later gaan vernemen of eerder toevallig te horen krijgen...! Please, ga er samen met je man eens goed voor zitten ergens op een rustige plaats en zeg het ze. Vertel hen dat het oké is om kwaad te zijn (herinner je Job?!) en laat ze maar eens goed kwaad worden! Geef ze de ruimte om kwaad te worden en/of om te wenen. Maak het jezelf niet nog moeilijker door te wachten.

Ja, dat gevoel van "ik wil er tussenuit!!!" dat kén ik...
Laat de wereld even draaien zonder mij. Laat mij even de ruimte.
En ik denk dat jij dat echt nodig hebt.
Ja, je kinderen, je man, ze hebben je allemaal nodig... maar jij... jouw emoties moeten ook aan bod komen.

Ik vind het allemaal enorm enorm triest :'(

Adrienne

Annette

  • **
  • Berichten: 50
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #32 Gepost op: februari 15, 2008, 20:48:23 pm »
Hoi Adrienne,

Bedankt voor je reactie.
Ja, we willen het de kinderen inderdaad zo snel mogelijk vertellen, maar we moeten daar wel een geschikt moment voor vinden. Gisterenavond gingen m'n man en ik naar dansles, dus geen goed moment... Vanavond is m'n man met Vera naar het ziekenhuis om haar vriendin te bezoeken. (Ik was te moe om te gaan... dat is niet veilig als ik dan moet auto-rijden)
Morgen hopen we een geschikt moment te vinden.

Ik heb al vaker gedacht er een tijdje tussenuit te gaan, maar de kinderen hebben me zo nodig.
En m'n man ook.
Door de kanker wil ik ondanks alles toch het liefst bij de mensen, die me het meest dierbaar zijn, zijn.

Wat betreft m'n emoties, die zitten op dit moment "op slot".
Maar dat komt wel weer...

Groetjes van Annette.

adje

  • ****
  • Berichten: 256
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #33 Gepost op: februari 15, 2008, 20:53:30 pm »
Lieve  Annette.

Dat "slot" op je emoties is goed en helpt je in het hier en nu te functioneren. Je weet zelf ook wel dat het niet mag blijven duren, maar voor nu heb je het even nodig en dat is oké.

Ik bid voor jou, voor jullie!

Adrienne


Annette

  • **
  • Berichten: 50
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #34 Gepost op: februari 16, 2008, 16:12:03 pm »
Hoi Adrienne,  :)

Ja, inderdaad, er is voor alles een tijd. En nu is het even verstandiger om alles heel verstandelijk te benaderen, m'n gevoelens komen later wel een keer aan bod. Je kunt niet alles tegelijk!!!  ???

En bedankt voor je gebed.

Vriendelijke groeten van Annette.

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #35 Gepost op: februari 17, 2008, 10:23:50 am »
Hey Annette,

Ja, we willen het de kinderen inderdaad zo snel mogelijk vertellen, maar we moeten daar wel een geschikt moment voor vinden.

Uit ervaring kan ik je alleen dit vertellen : Het zal NOOIT een geschikt moment zijn om het de kinderen te vertellen!!! Stel het niet uit en maak er NU even tijd voor. Leg het hen eenvoudig uit met klare en duidelijke taal. Geen doekjes er omheen winden, maar gewoon eerlijk en open. Laat hen dan ook de mogelijkheid om HUN vragen te stellen. Ga vooral constructief tewerk; met de nodige uitleg om het voor kinderen verstaanbaar te houden. Wees er dan ook als schouder en eventueel uitlaatklep om hun emoties te helpen opvangen.
Je zal zelf ook tevreden zijn deze stap gezet te hebben.

Groetjes, Steven

kleinetuinkabouter

  • Gast
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #36 Gepost op: februari 17, 2008, 12:19:09 pm »
Hoi Adrienne,  :)

Ja, inderdaad, er is voor alles een tijd. En nu is het even verstandiger om alles heel verstandelijk te benaderen, m'n gevoelens komen later wel een keer aan bod. Je kunt niet alles tegelijk!!!  ???



Vriendelijke groeten van Annette.

Beste Adrienne,Beste Anette,

er is inderdaad een tijd voor alles...
Iederéén moet voor zichzelf kunnen beslissen wanner de tijd "rijp" is...
Rijp voor sommige dingen, die anderen lang vergeten zijn, maar die bij sommigen nog steeds "vers" in het geheugen liggen....
Rijp voor rouwen, rijp voor mededelen....
Nadat men "medegedeelt" heeft, dan pas, zal er een nieuwe tijd aanbreken..
Een nieuwe tijd, waaruit men bevrijdt is, omdat men zelf "wil" bevrijdt worden...
een nieuwe tijd, met een vernieuwde hoop...dat alles mischien toch nog ooit "goed komt"..
Positief blijven geloven...voor vélen van ons een ...utopie..
Maar toch iets waarin we ook moeten blijven ....geloven...

groetjes,

Daniël

Annette

  • **
  • Berichten: 50
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #37 Gepost op: februari 24, 2008, 20:57:12 pm »
Beste allemaal,

Daar ben ik weer.
Inmiddels hebben we de kinderen verteld dat hun Opa prostaatkanker heeft. En ze reageerden natuurlijk nogal heftig.  :(

M'n man en ik beseften meteen dat zij de beelden voor zich zagen van toen ik zo ziek was van de chemo... Die schrik van toen ik zo ziek was, is voor hen het beeld, wat op hun netvlies gebrand staat en wat zij meteen associëren met als ze horen dat iemand kanker heeft. Het idee, dat ze dit beeld hun hele leven met zich meedragen door mij, vind ik best erg en breekt m'n hart als moeder... Je wilt het liefst de pijn van dit aardse leven bij je kinderen weghouden, maar dat gaat nu eenmaal niet. M'n dochter zei laatst dat ze er een trauma van zal overhouden... Ik moest aan één kant wel 'lachen', dat een kind dit zo zegt, maar aan de andere kant zit er natuurlijk een kern van waarheid in.  :'(

We hebben ze uitgelegd dat de behandeling bij Opa meevalt, dat hij hormonen krijgt in een soort capsule onder z'n huid in z'n buik en dat hij pas over drie maanden terug hoeft te komen in het ziekenhuis.

Gisterenavond zijn we ook weer op bezoek geweest bij onze vrienden, de "aangenomen" Opa en Oma van onze kinderen. Die Opa heeft darmkanker met uitzaaiingen in z'n lever. Intussen heeft hij chemo's gehad en is hij geopereerd. Afgelopen woensdag kreeg hij uitslagen van een scan. Daaruit blijkt dat de kanker uit z'n darmen weg is, dat de uitzaaiingen in z'n lever in de afgelopen drie maanden niet groter zijn geworden en dat hij dus nog een maandje weg mag blijven voordat de volgende reeks chemo's beginnen. Dit is echt goed nieuws!!!  :) Ze gaan tijdens de komende maand een weekje samen op vakantie.
Het is echt wel een wonder van God.

M'n broer heeft afgelopen week een operatie gehad om z'n lymfeklier te onderzoeken op de ziekte van Hodgkin. Deze week krijgt hij de uitslag.

Met mij zelf gaat het lichamelijk niet al te goed. Ik ben de laatste weken erg moe en vaak misselijk. M'n maaginhoud komt vaak omhoog... Deze week toch maar weer eens langs m'n huisarts...

Ik ben blij dat ik hier zo af en toe m'n verhaal even kwijt kan.

M'n emoties kwamen er de afgelopen week overigens opeens wel uit. Alles, wat ik meegemaakt heb in m'n leven, deed me opeens heel veel pijn en ik kon huilen, heel hard huilen.  :'(  :'( Dat lucht op.

Bedankt voor jullie aandacht.

Groetjes van Annette.

adje

  • ****
  • Berichten: 256
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #38 Gepost op: februari 25, 2008, 08:12:10 am »
Hoi Annette.

Blij om van je te horen!!!
Enne... goed dat je emoties er uit zijn gekomen... arme meid... Het is ook wel érg veel dat er op je af komt! En inderdaad de miserie die achter je ligt is niet zomaar even van tafel geveegd... Dat heeft tijd nodig en herhaalde verwerlkingsmomenten.

Hopelijk beseffen je kinderen dat niet alleen zij jullie, maar ook dat jullie hen nodig hebben! Tieners kunnen behoorlijk heftig reageren en inderdaad is het woord trauma voor hun vaak een woord om 'gewoon' even aan te geven dat het hen toch wel heel hard raakt. Wat niet uitsluit dat het ook voor hun natuurlijk allemaal heel erg is! Hun veilige wereld staat al een tijd op z'n kop en nu dit erbij... Maar ik heb sterk de indruk dat jullie het goed doen hoor. Jullie zijn er echt voor hun.

Goed dat het bij 'opa' relatief gezien meevalt... als je van meevallen kunt spreken wanneer het over kanker gaat... Niet dus. Maar (voorlopig?) geen heftige chemo-kuren en dat is dan meteen voor je kids een heel ander beeld van kanker.

Jullie vrienden... amai... als dat zo is, dan mag je echt wel van een wonder spreken!!! Mijn vader had 't ook dus ik weet zo'n beetje wat er zich afspeekt op dat gebied. Hij werd behandeld, maar kon niet meer gered worden. Ik ben zo blij te horen dat het met jullie vriend de goede kant op gaat!!!! Wauw. Het maakt me echt een beetje blij van binnen. En nu even een pauze voordat de behandeling verder gaat... Tsjonge. Dat lijkt me voor hen, maar ook voor jullie echt wel een geschenk uit de hemel. Een knipoog van God.

Dat jij je zo slecht voelt lijkt me echter NIET goed!
Of het nu die slokdarmontsteking is of niet, maar het lijkt me toe dat er snel een serieus onderzoek moet komen naar de oorzaak van jouw fysieke toestand. Ik neem aan dat je huisgenoten het toch wel gemerkt hebben!?!? Ik zou maar eens rechtstreeks een specialist opzoeken in plaats van je huisarts, want dit kan echt niet blijven duren! Je verzwakt ervan en dat is niet wat jij wil... toch?
Desnoods bied je je gewoon aan in het ziekenhuis waar je behandeld bent voor de kanker en laat hen weten wat er gaande is zodat zij je naar de juiste arts kunnen sturen. Ga voor mijn part binnen via de spoed, maar laat dit toch niet aanslepen!
Moeheid is een gekende zaak bij kanker-patienten, maar die misselijkheid die erger wordt....? Lijkt me van niet!!!

Groetjes,
              Adrienne

Annette

  • **
  • Berichten: 50
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #39 Gepost op: maart 03, 2008, 14:35:38 pm »
Beste Adrienne,

Dank je voor je lieve reactie.

De uitslag van het lymfeklieronderzoek van m'n broer was gelukkig goed!!! Geen kwaadaardige cellen gevonden!!! Ik ben erg opgelucht voor hem, want ik weet aan welke "dans" hij ontsprongen is...
Hij weet nog niet wat dan wel de oorzaak van de koorts pieken is, maar in ieder geval geen kanker!

Vorige week ben ik weer bij de huisarts geweest. Hij heeft me doorgestuurd naar een gastro-enteroloog. Ik vind het wel een geruststellende gedachte dat de slokdarm-ontsteking goed opgevolgd wordt.
Hij schreef ook Sulpiride in lage dosering voor; dit zou de maag stimuleren, zodat die sneller doorloopt, en de eetlust opwekken. Hij zei dat het een anti-depressiva was, maar in een lage dosering die andere werking heeft, en als er ook stress bij kwam kijken, hielp het daar ook meteen tegen. Thuis gekomen en de bijsluiter gelezen te hebben, bleek het om een anti-psychoticum te gaan... Ik heb het toch maar twee dagen uitgeprobeerd, maar toen het niets hielp, ben ik ermee gestopt. Op het internet las ik dat het moeilijk is om van dit medicijn af te komen (werkt dus verslavend) en daar zit ik niet op te wachten. Bovendien schrijnt het als bijwerking obstpipatie te kunnen geven en aangezien ik darmverklevingen heb t.g.v. de buikoperatie, zit ik daar niet op te wachten, want ik heb al een keer een week in het ziekenhuis gelegen vanwege een darlobstuctie...
Hij had ook bloed afgenomen en vrijdag had ik de uitslag; alles goed.
Ik heb nu ergens in april een afspraak bij de gastro-enteroloog en wacht dat maar weer af.
Ik eet nu kleinere proties en heb minder last van dat het maagzuur omhoog komt. Chocolade eet ik helemaal niet meer, want daar werd ik steeds misselijk van. Maar ik ben zo dol op choclade....!
Ik ben wel weer een kilo afgevallen.

Voordat de kanker werd ontdekt, ben ik ook eens zomaar een aantal kilo afgevallen. Ik heb toen lange tijd begeleiding gehad bij een  psycholoog, vanwege problemen uit m'n jeugd. Dat ik opeens afviel, werd toen afgedaan als "psychisch". Maar een jaar later zat er wel opeens een cyste met een doorsnee van 15 cm. in m'n buik! En die cyste bleek dus zeer kwaadaardig te zijn...
Nu wil ik dus niet in diezelfde "val" lopen en denken dat het allemaal door de stress is.
Daarom had ik bloed af laten nemen. Maar dat is gelukkig goed, dus moet ik me er maar niet druk meer over maken, zeker?

Groeten van Annette.


adje

  • ****
  • Berichten: 256
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #40 Gepost op: maart 03, 2008, 20:29:10 pm »
Hoi Annette.

Jippiejahoooooo!!! Je broer is veilig doorheen de mogelijkheid van dit monster gekomen!!! Hallelujah!!!! Ik doe een rondedansje en ben zo blij... wauw... fantastisch!!!!
Inderdaad blijft de vraag wat het dan wél is, maar alvast niet dit... Oef.

Hmmm, jij bent ook zo'n bijsluiter-lezer... LOL... ik ook... en dat heeft ook bij jou zijn vruchten dus al afgeworpen, ha. Goed gedaan! Blij dat je zelf al hebt uitgevonden dat kleine porties en geen chocolade :'( al verbetering geeft. Afwachten tot in april dus. (Maar als het dringend wordt ken je de spoedingang he ;)).

Quote: Daarom had ik bloed af laten nemen. Maar dat is gelukkig goed, dus moet ik me er maar niet druk meer over maken, zeker?
--Jaja... makkelijker gezegd dan gedaan... Het kan van alles zijn, maar na zo'n ervaring is "je niet druk maken" niet zo evident meer.
Misschien kun je het zien als een kleine adem-pauze.

Groetjes,
              Adrienne

Annette

  • **
  • Berichten: 50
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #41 Gepost op: maart 08, 2008, 22:24:03 pm »
Beste Adrienne, en anderen,

Wat is het toch "fijn" om hier gewoon te kunnen zeggen wat je denkt en voelt.  :) Daarvoor wil ik jullie bedanken!

Met anderen praat ik nog nauwelijks over de periode van de kanker.  De kanker is voor hen immers voorbij. Terwijl het voor mij een ingrijpende periode van m'n leven is geweest, die ook nog niet echt voorbij is, want ik zit met de gevolgen en met de verwerking.

Er zijn tijden dat ik denk dat ik alles goed verwerkt heb, maar dan zijn er opeens weer tijden dat ik het gevoel heb nog nauwelijks iets verwerkt te hebben...  :'( Herkennen jullie dit?

Laatst zei iemand over mij dat ik heb laten zien dat ik zo'n sterke vrouw ben, met alles wat ik meegemaakt heb...
Nou, ik voel me vaak alles behalve sterk!!!
Ik denk eerder dat God krachtig kon werken, juist omdat ik zo zwak was...
Maar sterk, nee, dat ben ik diep van binnen absoluut niet.  :(
Voor omstanders ben ik vaak de sterke vrouw en willen ze niet mijn strijd en moeiten horen of zien...
Maar ze moesten eens kunnen zien waar ik diep van binnen mee worstel...
Dat wil ik zelf vaak niet eens onder ogen zien.

Daarom nogmaals bedankt dat ik hier wel begrepen en gehoord wordt!!!

Groeten van Annette.


beis

  • **
  • Berichten: 95
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #42 Gepost op: maart 09, 2008, 14:47:26 pm »
hallo
Ik heb dat ook , dat gevoel . In november gestopt met bestralingen (voor borstkanker ) Nu nog pillen  : lapatinib en nolvadex OP zich zelf niet zo erg Nu pas krijg ik de klop Na 11 maand begint de echte onrust Wat in de toekomst , iedereen denkt dat je genezen bent : je ziet er goed uit ........ Ze weten echter niet wat er van binnen knaagt Ik herken jouw gevoel volledig : leven met de onzekerheid
Beis

adje

  • ****
  • Berichten: 256
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #43 Gepost op: maart 09, 2008, 19:09:10 pm »
Hoi Beis en Annette.

Ja, als "men" denkt dat je genezen bent, dan is het inderdaad heel erg moeilijk om er nog over te praten! Tenzij gelukkig met lotgenoten...
"Je ziet er zo goed uit" is de meest voorkomende uitspraak....
Maar zelden vraagt er iemand hoe je je nu echt voelt!

Wij zijn tussendoor 'even' aan het verhuizen naar een appartement en dus ben ik erg weinig op internet.  Ik kon die trappen niet meer doen en we hebben een voorrang gekregen voor een appartement, maar verhuizen is toch een andere klus hoor! Ik ben compleet 'op'. En dan staat ook je gevoelsleven vaak overhoop... Ik heb al heel wat huilbuien erop zitten van de machteloosheid en moeheid. Te zien dat je man zich overhoop werkt voor je is ondraaglijk. Om nog maar te zwijgen van de financiële consequenties...!

Zaterdag is het "d-day" en wonen we er echt.
Maar maandag moet mijn man weer werken!
Hij heeft nu twee weken vrij om de woonst op te knappen...
Ik voel me zo schuldig! Ik weet theoretisch wel dat dat niet moet, maar mijn hart en mijn emoties willen niet mee. De kanker leidt mijn leven...

Liefs,
        Adrienne

Annette

  • **
  • Berichten: 50
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #44 Gepost op: maart 09, 2008, 20:01:53 pm »
Hoi Adrienne en Beis,

Adrienne, ik wil je heel veel sterkte met alle verhuis-rompslomp toewensen!!!
Nee, het is niet fijn om voor je gevoel 'niet veel' te kunnen doen en de anderen aan het werk te zien. En te moeten zien hoe druk je man het heeft...
Maar waarschijnlijk ervaart je man jou wel als steun en doet hij het met liefde voor je!!!
En ik denk dat je toch best veel doet, al zie je dat zelf waarschijnlijk  niet zo...
Ik hoop toch dat je straks kunt genieten van je nieuwe woonst!

Ja, de kanker leidt inderdaad ons leven nog.
Je kunt niet zomaar je oude leventje weer oppakken.
Daar zijn o.a. allerlei lichamelijke gevolgen.

Bij jou, Adrienne, omdat je nu geen trappen meer kan doen en beperkt bent in je mobiliteit.

En bij jou, Beis, omdat je nu nog medicijnen moet gebruiken met allerlei bijwerkingen.

En inderdaad, die onzekerheid blijft, want je moet gewoon reeël blijven; er is altijd een kans dat de kanker terug komt. Sommige mensen vinden dit misschien een te negatieve kijk op het leven, maar ons lichaam heeft al een keer bewezen dat het verkeerde cellen aanmaakt... Ik houd er toch altijd in m'n achterhoofd rekening mee dat het kan terug komen.

Eén van de gevolgen van de kanker bij mij is dat mijn gehoor beschadigd is door de chemo. Dat is een bekende "bijwerking" van de chemo, die ik gekregen heb. Hierdoor heb ik constant een "piep" in m'n oren.
Toen ik de oncoloog laatst vertelde dat ik voor een gehoortest bij de KNO-arts was geweest en er beschadiging is geconstateerd, keek hij hier niet eens van op en reageerde nauwelijks. Ik moet al deze gevolgen maar "voor lief" nemen, want zonder de chemo was ik er immers niet meer geweest...
Dit vind ik niet altijd gemakkelijk, soms komt er van alles in me in opstand.

Maar ondanks alles ben ik blij met iedere nieuwe dag!!!
Je staat gewoon heel anders in het leven doordat je dit hebt meegemaakt en niets in het leven is meer vanzelfsprekend.
Iedere dag is bijzonder!!!

Ik wens jullie het allesbeste toe!!! En bedankt voor jullie reacties.

Groeten van Annette.