Auteur Topic: Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?  (gelezen 38198 keer)

ello

  • **
  • Berichten: 73
  • mama van twee schatjes
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #15 Gepost op: januari 25, 2008, 20:23:10 pm »
hallo allemaal !

het is allemaal heel herkenbaar. alhoewel het bij Lotte allemaal nog vrij recent is, word ik soms ook moe van die reacties als "ze ziet er precies toch goed uit", "maar goed dat alles achter de rug is" (alles is nog maar net begonnen) en eentje presteerde zelfs om te zeggen "kijk eens aan, Lotte kan al flink stappen" (euh ? ze heeft daar niet echt problemen mee gehad, vlak na de operatie strompelde ze wel wat...). En, dan zou ik willen dat ze hun snater zouden houden, zeker als het kind er zelf bij is.

ik voel soms wat minachting van sommigen, als ze het feit dat ik met angst Lotte haar volgende controle tegemoet zie, een beetje weglachen. Want, alles is toch ok ? en ze ziet er goed uit ? dus, geen zorgen meer...

eigenlijk is zoiets nooit voorbij ... het is iets wat deel uitmaakt van je leven. het blijft je bezig houden. of je wil of niet.

@ annette : moest je in de regio geel-mol wonen, ik weet daar een crème van een kinderpsychologe, ze heeft enkele jaren terug mijn dochertjes heel goed begeleid.

lieve groetjes nog,


katrien

Annette

  • **
  • Berichten: 50
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #16 Gepost op: februari 01, 2008, 13:35:39 pm »
Beste Katrien,

Wat moet dat moeilijk/verschrikkelijk zijn als je kind kanker heeft!
Ik heb altijd tijdens de chemo's gedacht dat dat nog erger zou zijn als om het zelf te hebben...
Ik kan me heel goed voorstellen dat je iedere controle met angst zit... Die angst is ook heel reëel, want je hebt een geschiedenis en je weet dat er altijd een kans is dat het terugkomt. Helaas...

En wat betreft de minachting van mensen; weet je, ik denk dat het misschien geen minachting is, maar een groot stuk onvermogen; mensen kunnen er niet mee omgaan. En dat "weglachen" komt voort uit een soort misplaatste verlegenheid, of zo... Ze weten niet wat ze moeten zeggen en gaan dan een beetje 'dom' staan gniffelen.
Tenminste, dat denk ik dan.

Ik heb ontdekt dat als je er uiteindelijk met zo'n persoon eerlijk over kan praten, waarom je niets van hem/haar hebt gehoord tijdens de chemo's, of waarom ze zo reageren, dat ze dan meestal zeggen dat ze niet weten wat ze ermee aan moeten, of ze hadden een broer of zus of ander dierbaar persoon verloren aan kanker en hebben dat nooit goed verwerkt.

Bij mij is de angst opeens ook weer heel reëel aanwezig. De laaste weken heb ik geen eetlust, ben misselijk na het eten en ik ben al 2 1/2 kilo afgevallen. Dit was ook het geval voordat de kanker ontdekt werd...
Ik heb m'n controle vervroegd naar a.s. maandag.
Het zit niet goed in m'n lichaam...
Iemand zei me toen ik dit met haar deelde; "ach, iedereen voelt zich wel eens niet zo lekker..." Ze wist zich kennelijk geen raad met m'n angst en probeerde me op die manier op te beuren... Maar daar heb je dus niks aan op zo'n moment
En bovendien zijn m'n klachten te lang om een buikgriepje te kunnen zijn en het voelt ook heel anders... Het voelt helaas erg herkenbaar...

Wat betreft de psycholoog, ik woon in de buurt van Brussel. Maar toch heel erg bedankt.
We hebben wel wat hulp gekregen van een vriend, die ook psycholoog is en ons tips geeft hoe we ermee om moeten gaan. Het gaat overigens al een stuk beter met Erik. Hij kan nu goed over z'n angsten praten en dat helpt al heel veel. Volgens hem hoeven we op dit moment Erik nog niet in therapie te laten gaan. Erik praat gelukkig met ons en dan is het beter om als ouders de vertrouwenspersoon van je kind te zijn. Maar we houden het wel in ons achterhoofd, mocht het toch nodig zijn.
We hebben als tip gekregen om het gesprek over zijn angsten gaande te houden, maar dat is niet altijd gemakkelijk, je wilt niet altijd die pijn weer naar boven halen.

En zeker nu ik maandag weer op controle moet; ik heb nog niet tegen de kinderen gezegd dat ik me niet goed voel de laatste tijd. Zij denken dat het gewoon weer de tijd voor een controle is, ze weten niet dat ik eerder ga dan gepland.

Ik probeer tot maandag veel afleiding te zoeken en ik ga dus nu met de hond een grote wandeling maken.

Vriendelijke groeten van Annette.

ello

  • **
  • Berichten: 73
  • mama van twee schatjes
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #17 Gepost op: februari 01, 2008, 16:04:16 pm »
Lieve Annette !

Heel veel sterkte, hé ! Ik ga maandag zeker een kaarsje voor je branden. Op het werk staat een kaarsje ( een blauwe hadden ze gekozen, omdat dat mijn lievelingskleur is), dat de collega's voor Lotte lieten branden. En, het kaarsje heeft een speciale plaats gekregen.

Dikke knuffels,


Katrien

adje

  • ****
  • Berichten: 256
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #18 Gepost op: februari 01, 2008, 17:23:37 pm »
Hallo Annette.

Wat ben je moedig....
Toch hoop ik dat je op momenten je angst eens goed kunt uithuilen!!!
Het is zo afschuwelijk reëel. OF het nu terug is of niet... JIJ voelt je lichaam en weet: er is iets niet in orde. En die herkenning met 'toen'... Dat je er je kids niet mee belast kan ik zo goed begrijpen, zo heel erg goed. Maar ik voel met JOU mee en hoop en bid dat jij toch manieren vindt om het te uiten. Of dat nu is door eens stevig te wenen of door te schrijven of door de hond stevig te knuffelen... misschien wel alles... Als je je maar kunt uiten.

In gedachten geef ik je een lieve lieve knuffel.

Hou ons op de hoogte zodra je kunt.. alsjeblieft.

Adrienne

kleinetuinkabouter

  • Gast
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #19 Gepost op: februari 02, 2008, 19:18:25 pm »
Hallo Annette.

Wat ben je moedig....
...... Of dat nu is door eens stevig te wenen of door te schrijven of door de hond stevig te knuffelen... misschien wel alles... Als je je maar kunt uiten.

In gedachten geef ik je een lieve lieve knuffel.

Hou ons op de hoogte zodra je kunt.. alsjeblieft.

Adrienne

Inderdaad beste Adrienne en beste Annette,

Je even goed uiten; je verdriet uitschreeuwen, ook al kan men dit enkel binnen in jouw huis horen....
Men zegt wel eens:" jouw hond is je trouwste vriend..."
Aan jouw hond kan je jouw grootste verdriet vertellen, jouw grootste pijn meedelen, de hond zal jou steeds begrijpen....zelfs al kunnen sommige mensen dit niet......
Het is reeds méér dan eens bewezen dat een hond, trouw naast je blijft, in het ergste geval....tot op het einde.....
Vandaag hoorde ik nog een "getuigenis" op  radio2...
Iemand vond in de bergen...de stoffelijke overschotten van een "bevroren mens".Men kon niet zien hoe lang de persoon daar reeds "begraven" in het ijs lag..... maar zijn hond zat nog steeds te  trouw "waken" over hem.....
Zo zie je maar.... een hond is een "echte trouwe vriend"...
Hier op het forum kan je ook véél "trouwe vrienden vinden"...
Toch zijn er hier soms ook reacties van mensen, die soms "verkeerd" uitgelegd of "verkeerd" doorverteld worden...
Dit is normaal, want waar mensen mekaar ontmoeten, ontstaan vaak misverstanden, die uiteindelijk het best van alles kunnen "uitgepraat" worden....
Wat betreft de" signalen" die jouw lichaam uitzendt....
Ik denk dat ieder persoon, het best van allemaal weet "hoe men zich zelf voelt"...
Soms wordt wel eens gezegd: " ja maar, de uitslagen  zijn er toch...of
het zal wel van de stress zijn...of .....
De stress is immers een dankbaar woord voor véle ongemakken,
waar men dikwijls zelf (of dikwijls door anderen) niet genoeg aandacht aan schenkt.....
Maar de stress kan er ook oorzaak van zijn, dat men bv.plots zaken voelt....of denkt te voelen... en die na een tijdje toch blijken terug te verdwijnen...omdat ze inderdaad veroorzaakt werden door stress (omdat men bv. tegen een komend onderzoek op ziet...)
Ik hoop, oprecht,  beste Annette, dat dit laatste op jouw van toepassing is..en dat later blijkt dat deze maal...de stress...gelijk had...

Afwachten en het beste hopen, is nog steeds het beste wat men kan doen....
De tijd brengt wel raad...

groetjes,

Daniël






Annette

  • **
  • Berichten: 50
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #20 Gepost op: februari 03, 2008, 16:36:27 pm »
Liueve allemaal,

Dank jullie voor jullie medeleven en bemoedigingen.
Ook ik hoop dat het niets is, maar ik denk soms dat dit misschien 'wishfull thinking' is...
Ik hou jullie zeker op de hoogte.

M'n oncoloog reageerde gelukkig heel snel, nadat ik hem een e-mail gestuurd had met m'n klachten erin en de dag erna werd ik meteen gebeld door het ziekenhuis voor een vervroegde afspraak; nu morgen dus al, een week na de e-mail. Ik ben opgelucht en blij dat ik niet lang in onzekerheid hoef te zitten. Wat dat betreft heb ik een hele fijne arts!

Ik wilde er eerst niets over zeggen tegen anderen, maar het te delen is toch beter, denk ik. Ik voel me vanaf begin januari al niet goed; geen eetlust en die is er nog altijd niet...
Ik heb het maar met een paar goede vrienden gedeeld. Ik wil mensen in m'n omgeving ook niet onnodig (dat hoop ik tenminste) ongerust maken.

Maar jullie weten wat het is als je lichaam je in de steek laat en dan ben je toch extra bang dat dat weer gebeurt. En dan moet je ook eerst uitsluiten dat de kanker weer terug is.

Ik denk dat ik morgen nog niet veel kan zeggen, want er zal bloed afgenomen worden, waar ik dinsdag dan de uitslag van krijg. En misschien wil de arts dit keer ook een CT-scan maken. We zullen zien.

Eigenlijk zou ik van dinsdag tot vrijdag ook weg gaan met ons gezin, dus ik weet niet of ik jullie binnenkort kan vertellen hoe het ervoor staat, maar ik doe m'n best.
Bovendien ben ik niet de persoon, die achter de computer kruipt als ik zelf nog dingen moet verwerken van binnen...

Eh, ja, ik hou me nog heel goed. Ik slaap wel onrustig. M'n man had ook een aanval dat het hem allemaal opeens teveel werd... Ik wil nog steeds afwachten en me niet te snel al dingen in m'n hoofd halen, die misschien niet zullen gebeuren...

Groeten van Annette.

adje

  • ****
  • Berichten: 256
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #21 Gepost op: februari 03, 2008, 16:57:51 pm »
Hoi Annette.
Heb je juist een persoonlijk bericht gestuurd.
Maak je over ons maar geen zorgen...
wij maken ons zorgen over JOU.
HEEL VEEL liefs en knuffels.
Adrienne

Annette

  • **
  • Berichten: 50
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #22 Gepost op: februari 12, 2008, 08:41:39 am »
Beste allemaal,

Intussen ben ik bij de oncoloog geweest en is er bloedonderzoek gedaan. Voor mijn type kanker is bloedonderzoek sluitend, mocht het weer terug komen. Dus een CT-scan was niet nodig, legde m'n oncoloog me uit. Omdat dan de tumormarker alpha-foetoproteïne weer omhoog zou gaan als de kanker terug zou komen. En dit was gelukkig niet het geval.
Ik was natuurlijk erg opgelucht!!! Prijs de Heer!
Omdat de kinderen van niets wisten (ik wilde hen niet onnodig ongerust maken), was het wel moeilijk om m'n emoties te kunnen uiten.
Waardoor ik geen eetlust heb en afval, weet ik niet. Ik heb nog geen moed gehad om een afspraak met de huisarts te maken hierover. Ik wil het nog even aankijken.

We zijn van dinsdag tot vrijdag weggeweest, dus vandaar dat ik nu pas de gelegenheid heb jullie op de hoogte te brengen, we hebben na vrijdag ook een druk weekend gehad.
We hadden een heel fijne conferentie van de zending, waar we voor werken.
Tijdens de conferentie was er voor de kinderen een eigen programma. Onze oudste twee kinderen hebben in de tienergroep hun verdriet gedeeld en erover gepraat. Ik ben blij dat ze het nu ook uiten, net als Erik, onze jongste. Maar het was wel emotioneel voor me te horen, dat ook zij het nu zo moeilijk hebben met alles wat er is gebeurd. En ook omdat een goede huisvriend van ons darmkanker heeft en palliatieve behandeling krijgt. Onze kinderen hadden hem en z'n vrouw een paar jaar geleden 'geadopteerd' als "Opa en Oma" hier in België. (wij komen namelijk oorspronkelijk uit Nederland) Ze zitten nu met allerlei geloofsvragen.

Intussen heeft m'n schoonvader onderzoeken gehad, omdat ze in z'n prostaat verkeerde cellen hebben gevonden; hij krijgt donderdag de uitslagen. Afgelopen zaterdag waren we bij hem.
En m'n broer heeft al maanden iedere keer koorts en wordt nu verdacht op Hodgkin... Op een scan was verhoogde activiteit te zien in een lymfeklier. Ze hebben een klier weggenomen ter onderzoek, maar ze bleken een speeksel klier te hebben weggenomen i.p.v. een lymfeklier; het moet dus nog eens opnieuw....

Nogmaals bedankt voor jullie medeleven.

Tot een volgende keer.
Annette.

kleinetuinkabouter

  • Gast
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #23 Gepost op: februari 12, 2008, 09:10:30 am »
------------------------------------------------

Beste Annette,

Wéér eens goed nieuws...
Beter kan jij je niet wensen hé.
Je schrijft dat je géén eetlust hebt en afvalt...
Als ik hier léés wat jij de laatste tijd allemaal te verwerken krijgt, is het niet verwonderlijk dat je géén eetlust méér hebt...
Ook als is men erzelf niet steeds van bewust...dit  "vreet aan jou",
met als gevolg dat je minder kan eten...en vervolgens afvalt....
Spreek eens met jouw dokter over al deze "problemen" en
misschien zal hij (zij) jou wel een vitaminekuur of iets dergelijks voorschrijven, zodat jouw lichaam er met hernieuwde kracht, terug tegenaan kan...
Het is inderdaad ook héél goed dat ook jouw kinderen, hun verdriet "outen"...
Maar waarom, spreek jij niet met hen over "het onderzoek, dat je voor hen tot nu, "verborgen" hield.
Het zal voor allen opnieuw "een bevrijding" zijn.....

groetjes,

Daniël

« Laatst bewerkt op: februari 12, 2008, 09:11:13 am door kleinetuinkabouter »

adje

  • ****
  • Berichten: 256
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #24 Gepost op: februari 12, 2008, 12:07:21 pm »
Hallo Annette.

SUPERGOED nieuws wat jouw persoonlijke fysieke conditie betreft!!!!
Hallelujah!!!

Maar intussen heb je je zorgen gemaakt, je emoties opgekropt, je kids weten van niets, vragen blijven want aan de aanleiding van je vervroegde consultatie bij de specialist is niets veranderd.

Nu er nog eens bovenop een heel aantal zaken die je toch maar weer een plaatsje moet zien te geven.

Er kan gewoon niks meer bij.

Misschien is het toch slim om deze week nog een afspraak te regelen bij je huisarts?! Laat je bloed maar eens goed checken op ijzer- of andere tekorten. Tenslotte heb je chemo gehad en misschien is er intussen een tekort ontstaan. Eerst "even" uitsluiten of het niet toch iets fysiek is en dat kan iets simpel zijn zoals vitamine-tekort. Wacht niet zou ik zeggen, laat er snel uitsluitsel over komen, want dit gaat op zijn beurt weer krachten kosten...

Intussen neem je best contact op met een psycholoog want je maakt zo 't een en ander mee en misschien heb je nood aan een luisteren oor buiten je gezin. Mogelijk kan jouw arts je doorverwijzen zodat je iemand vindt die weet waar je het over hebt kwestie van vraagstukken rond kanker.

Het verdriet rond je kids is niet niks... Het besef dat je nu opnieuw een aantal zaken 'moet' ophalen om hen te helpen verwerken dat vreet aan je. Het is goed om te weten dat ze zich hebben durven uiten op de conferentie!!! Daar was jouw 'toestemming' voor nodig en die zekerheid heb je hen gegeven, knap gedaan! Probeer aan te nemen dat dit niet fout is, maar juist supergoed... Echt waar, het feit dat ze anderen betrekken betekent dat ze een vrijheid ervaren en dat het oké is om erover te spreken. Dat maakt dat de druk op jouw schouders ietsjes lichter wordt... Ik weet niet of je het zelf erg vindt dat er zo open over gesproken wordt, dat je misschien reakties krijgt van andere kinderen en/of ouders waar je van schrikt?

Dan heb je zorgen over je schoonvader, je broer, je "adoptie-opa"... Niet echt simpel!!! Het zijn reële zorgen en jij weet wat het allemaal inhoudt, voor jou komt het allemaal zo keihard aan.

Weet je, in verband met je laatste bezoek zou ik persoonlijk de kids zeggen dat je best wel bang was, maar dat de dokter heeft gezien dat het in orde is. Zo uit je je verdriet en maak je hen toch niet nodeloos extra ongerust. Ik vrees dat ze zich anders 'verraden' gaan voelen dat je dit niet vroeger met hen deelde. Maar nogmaals, dat is mijn persoonlijke visie.

Véééél liefs,
                  Adrienne

Annette

  • **
  • Berichten: 50
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #25 Gepost op: februari 13, 2008, 17:37:38 pm »
Dank jullie voor jullie reactie.

Soms denk ik zelf dat alles over moet zijn en dat ik er niet meer bij stil mag blijven staan. Maar het feit dat ook onze kinderen nog het één en ander moeten verwerken, geeft wel aan dat het nog niet voorbij is... Ik merkte inderdaad dat dit bij mijzelf enorm insloeg, want je wilt als moeder niet graag dat je kinderen het moeilijk hebben...

Maar, ja, het leven is niet altijd rozengeur en zonneschijn, daar weten jullie ook alles van!

M'n gebrek aan eetlust is wel zeer plotsklaps gekomen, van het ene op het andere moment, en eigenlijk voordat alle andere moeilijke dingen erbij kwamen. Dus ik maak me nog steeds wel een beetje zorgen dat er iets anders aan de hand is, maar ik kan de moed nog niet opbrengen om naar de huisarst te gaan voor verder onderzoek.
Ik heb wel ontdekt dat ik misselijk word na het eten, als ik iets gegeten heb van melkproduchten. Ik denk dus zelf aan een lactose intolerantie.
Heeft iemand hier ervaring mee? Kan dit getest worden in je bloed, of zo?

Groetjes van Annette.

adje

  • ****
  • Berichten: 256
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #26 Gepost op: februari 13, 2008, 18:06:19 pm »
Hoi Annette.

Zelf heb ik ook last van lactose, maar meer in mijn darmen.
Je kunt het eenvoudig testen door een tijd lang geen lactose houdende gerechten te eten. Internet staat er bol van om uit te zoeken wat daarmee te maken heeft.

Misselijk worden na het eten... Waar ik even aan denk is: moet jij tijdens het eten medicatie nemen of vitaminen? Van sommige vitaminen kun je namelijk ook flink last hebben of plots krijgen, vooral van multivitaminen, daar ben ik al eens misselijk van geworden.

Is er iets veranderd in je eetpatroon? Een kruid dat je voordien niet gebruikte... het kan iets heel kleins zijn... Of bijvoorbeeld het toevoegen van iets... sojamelk bijvoorbeeld...

Heb je die misselijkheid altijd na het eten, na elke maaltijd?
Enne... herinner je dat de lucht in sommige steden ERG vervuild is geweest!!! Kijk eens na op www.irceline.be of het daarmee samenvalt.

Zomaar wat gedachten...

Hopelijk hebben anderen ook ideëen!?!

Groetjes,
              Adrienne

kleinetuinkabouter

  • Gast
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #27 Gepost op: februari 13, 2008, 18:53:21 pm »


..... maar ik kan de moed nog niet opbrengen om naar de huisarst te gaan voor verder onderzoek.

------

Beste, beste Annette,
Ik versta je wel, hoor, als je zegt dat je de moed niet kan opbrengen voor verder onderzoek...
Is je huisarts, misschien een "moeilijk" mens, of iemand die het "te" druk heeft om naar jou te luisteren...?.
Dat kan hoor...maar indien ik jou was, zou ik toch maar "alle moed
bij elkaar nemen..en bij jouw huisdokter op bezoek gaan...
Ik denk dat hij( zij), jou immers het best kan vertellen (eventueel via bv.bloedonderzoek ...) wat uiteindelijk de oorzaak is van jouw beperkte eetlust en jouw misselijkheid na het eten.

Want hoeveel men ook kan terugvinden op het internet, toch denk ik dat een dokter jou toch betere informatie kan geven... Hij(zij) heeft daar immers een lange opleiding voor gehad....
groetjes,

Daniël------
--------------------------------------------------------------------------------
Vond deze korte maar, veelzeggende zin terug op de site van stichting tegen kanker:
"Luisteren is aan de andere de kans geven om zijn emoties te verwoorden"

Ook hier is er steeds iemand die bereidt is om te luisteren naar de andere, die wenst zijn emoties te verwoorden...
Hier is er steeds iemand die, klaar staat met een woord van begrip... want ook hier weet iedereen wat kanker teweeg brengt in een mensenleven...


Daniël

 
« Laatst bewerkt op: februari 13, 2008, 21:53:14 pm door kleinetuinkabouter »

Annette

  • **
  • Berichten: 50
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #28 Gepost op: februari 14, 2008, 14:57:21 pm »
Hallo allemaal,

Ik ben intussen bij de huisarts geweest, omdat m'n dochter een luchtweg-ontsteking heeft en ziek thuis is.
Toen heb ik voor mezelf toch ook maar een afspraak gemaakt. De huisarts denkt dat m'n gebrek aan eetlust, misselijkheid en krampende pijn onder m'n borstbeen te maken hebben met m'n slokdarm-ontsteking. In oktober heb ik een gastroscopie gehad, waar dit uit naar voren kwam. Ik nam sindsdien eerst voor een maand Nexiam 40 mg. en daarna 20 mg., maar hij denkt dat dit te weinig is. Ik heb nu voor twee weken weer Nexiam 40 mg. gekregen om te kijken hoe dit gaat. Als dit niet helpt wil hij me weer doorsturen naar een gastro-enteroloog voor verder onderzoek.

M'n huisarts is niet een "moeilijk" mens, hoor, maar ik heb sinds januari een nieuwe huisarts moeten zoeken, omdat mijn eigen huisarts naar Engeland is vertrokken... Daar had ik een goede band mee, dus dat is best lastig. Je moet weer helemaal opnieuw een vertrouwensband opbouwen. Maar ik ben tot nu toe heel tevreden met deze huisarts.

En Daniël, heel erg bedankt dat je wilt luisteren naar de emoties van anderen.
En dat terwijl jij ook een luisterend oor nodig hebt!

Vriendelijke groeten van Annette.

adje

  • ****
  • Berichten: 256
    • Bekijk profiel
Re:Mag je er nog over praten als "alles voorbij is"?
« Reactie #29 Gepost op: februari 14, 2008, 16:11:46 pm »
Hey Annette.

Fijn dat je de moed gevonden hebt om te gaan (God heeft voor een perfecte aanleiding gezorgd ;-)...!
Lijkt me een plausibele verklaring, die ontsteking... voel je dat zelf ook zo aan of vind je dat de genezing te lang op zich laat wachten in verhouding? Zoals gewoonlijk... tijd... afwachten... Ik hoop dat je nu snel beterschap hebt, want het kan toch niet blijven duren...

Is het misschien zachter als je vloeibare voeding neemt voor een tijdje?

Groetjes,
              Adrienne