Auteur Topic: Sinterklaas  (gelezen 5766 keer)

VivV

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 16
    • Bekijk profiel
Sinterklaas
« Gepost op: december 06, 2007, 21:26:28 pm »
Hey iedereen, ik had het er vannacht moeilijk mee om de sint klaar te zetten. Er spoken zoveel nare dingen door mijn hoofd. Misschien is het wel de laatste keer dat ik dit doe. Elk jaar heb ik er zo'n plezier in gehad om alles mooi te versieren, om het juiste cadeautje uit te zoeken, speculoos en chocola te kopen. Maar dit keer had ik niet zoveel energie en moed om alles bij mekaar te krijgen. En dat vind ik spijtig, want hoe zullen de kinderen er volgend jaar tegenaan kijken? Natuurlijk gaat het niet over wat, hoe, hoeveel, .... Het is de onzekerheid waar ik het zo moeilijk mee heb. En doordat ik alleen ben met de kids, kan ik dat ook niet zo makkelijk kwijt. Daarom ben ik blij dat ik hier even mijn gedachten kwijt kan.
groetjes van Viviane

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Sinterklaas
« Reactie #1 Gepost op: december 07, 2007, 08:01:25 am »
Hey Viviane,

Ik ben er zeker van dat je kinderen begrip kunnen opbrengen voor je situatie. Hou van hen zoals je steeds gedaan hebt. Dat is het allermooiste geschenk dat een moeder aan haar kinderen kan geven!!!  :'(
Dat je 'nare' gedachten hebt, is normaal veronderstel ik. Iederreen in dergelijke situatie zou ongerust zijn. Bespreek het ook met je kinderen en wees een open boek voor hen. Dan laat je hen ook niet met onbeantwoorde vragen zitten die ze misschien niet durven te stellen om jou net dat leed te besparen. Ze zullen je er dankbaar voor zijn. Wees daar maar zeker van!

P.S.: Je mag me steeds mailen hoor.

Groetjes, Steven

VivV

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 16
    • Bekijk profiel
Re:Sinterklaas
« Reactie #2 Gepost op: december 07, 2007, 10:35:29 am »
Hey Steven, bedankt voor je berichtje. Ik bespreek echt wel een hoop dingen met de kinderen hoor, maar op zo'n feestdag vind ik dat extra moeilijk omdat ik wil dat ze daar een mooie herinnering aan overhouden. Ik wil dat op zo'n moment dan niet verpesten door over mijn eigen onzekerheid te praten. Daarom probeer ik dan hier even mijn gedachten te laten gaan.
Het doet me echt goed dat mensen dit lezen, en iets terugschrijven om mij te steunen. Iedereen hier heeft het moeilijk op zijn eigen manier, en dat maakt de reakties voor mij nog meer waardevol.
groetjes,
Viviane

md

  • ***
  • Berichten: 152
    • Bekijk profiel
Re:Sinterklaas
« Reactie #3 Gepost op: december 07, 2007, 13:04:21 pm »
Hey Viviane,

Heel begrijpelijk dat zulke dagen moeilijk zijn. mijn kinderen waren 8 en 9 toen ik kanker had. Kinderen begrijpen meer dan dat men denkt. Maar op sommige momenten is het voor hun ook belangrijk om eens te vergeten dat mama ziek is. Gewoon eens genieten van de dingen (zoals sinterklaas bij jullie). Probeer om zelf om ook wat te genieten. En zoals je zegt , schrijf je onzekerheid hier maar neer.

Groetjes
martine

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Sinterklaas
« Reactie #4 Gepost op: december 07, 2007, 18:59:20 pm »
Hey Viviane,

Zonder curieus te willen zijn, hoe oud zijn je kinderen?

Groetjes, Steven

VivV

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 16
    • Bekijk profiel
Re:Sinterklaas
« Reactie #5 Gepost op: december 07, 2007, 19:28:19 pm »
Hey Steven,
ik begrijp je vraag wel hoor, ik ben 53, dus het is niet meer zo evident om nog kinderen thuis te hebben. Het zijn er nog 2, de rest is het nest al uitgevlogen. De oudste ( zoon ) nog thuis is 21. De kleinste is een meisje van 11. Je zou denken dat het voor haar het moeilijkste is, maar ik heb het gevoel dat zij er beter mee omgaat. Ze is wel overbezorgd, en op enkele maanden tijd erg "groot" geworden. En ze vertelt soms aan vreemde mensen op straat dat ik kanker heb  ;D. Mijn zoon daarentegen is vooral boos.  Hij kan er zich moeilijk bij neerleggen dat ik niet meer de "sterke madam" ben, die ik vroeger altijd was. Een tijdje geleden zei hij letterlijk dat hij me niet wil helpen, omdat hij vind dat ik alles alleen moet kunnen. Ik heb altijd voor iedereen gezorgd, en hij pikt het niet dat er nu iemand voor mij moet zorgen.
Mensen, nog eens bedankt dat jullie naar mij willen luisteren. Het doet me goed.
groetjes,
viviane

dobrevjetser

  • Gast
Re:Sinterklaas
« Reactie #6 Gepost op: december 07, 2007, 23:43:46 pm »
Hallo Viviane,

Ik denk dat je zoon beter eens op deze website leest wat jullie allemaal moeten doorstaan.
Jji hebt altijd voor hem gezorgd, nu kan hij eens iets voor je terugdoen.

Precies of dat ziek worden een zonde is!
Mocht hij ziek worden zou jij ook voor hem zorgen.
Onbegrijpelijk voor mij.

Groetjes,


Marc

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Sinterklaas
« Reactie #7 Gepost op: december 08, 2007, 11:49:22 am »
Hey Viviane,

Ik denk eerder dat je zoon het moeilijk heeft met het aanvaarden van het feit dat die kl*t*ziekte net jou, zijn moeder, treft. En meer dan waarschijnlijk probeert hij dit voor zich uit te schuiven en zo te ontkennen. Het is een proces dat ook hij doorstaat in de zin van het aanvaarden van deze feiten. Eens ook hij dat zal kunnen, zal ook zijn gedrag daaromtrent wel een wending nemen. Neem het van me aan dat hij jou niets kwalijk neemt, maar daarentegen wel de ziekte op zich!!

 :-* Steven

kleinetuinkabouter

  • Gast
Re:Sinterklaas
« Reactie #8 Gepost op: december 08, 2007, 19:23:36 pm »

Beste Viviane,
Plots komt men ongevraagd "kanker" tegen in zijn leven...
Dit is in de eerste plaats een moeilijk te aanvaarden iets voor" de zieke"zelf , maar ook, en zeker niet minder,voor al diegenen met U samen leven, die U lief hebben, maar die niet altijd de "moed" vinden om te zeggen" moeder wij houden van jou, moeder wij
zullen al het nodige doen om er steeds voor U te zijn tijdens  deze moeilijke periode...."
Ieder moet op zijn manier deze "ongevraagde inmenging, die kanker noemt"  kunnen verwerken....
Het feit dat Uw dochtertje," overbezorgt is en aan anderen zegt dat haar moeder kanker heeft, is haar manier om een verklaring te vinden, waarom er plots, een te vroeg einde wordt gesteld aan haar "kindertijd".
U zegt zelf dat ze in enkele maanden "groot" geworden is...Maar toch blijft ze in feite nog "een kind", die geconfronteerd wordt met deze harde werkelijkheid......
Wat Uw zoon betreft, ook hij heeft het moeilijk met Uw ziekte, maar kan als 21 jarige jonge man, blijkbaar niet voldoende zijn bezorgdheid uiten..
Als man, is hij, volgens mij, bang om door zijn vrienden, uitgelachen te worden, indien hij zijn bezorgdheid over U zou uiten!
Ook het feit dat gij vroeger "de sterke vrouw in het huis waart, die er steeds voor zorgde dat alles klaar voor hem stond,is plots veranderd!
Plots beseft hij dat "het geluk" zéér broos is, en dat hij opeens "de man in huis " zal moeten worden!
Maar ik ben er zeker van, beste viviane, dat zij U iedere dag nog méér "graag zullen zien", ook al zeggen ze dat niet altijd!
Ik wens U véél sterkte toe in Uw behandeling!

Daniël
« Laatst bewerkt op: december 08, 2007, 19:24:32 pm door kleinetuinkabouter »