Auteur Topic: Onzekerheid  (gelezen 6846 keer)

Lisa

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 5
    • Bekijk profiel
Onzekerheid
« Gepost op: november 02, 2007, 10:56:34 am »
Hallo,

In 2004 kreeg mijn moeder eierstokkanker.  Ze werd met spoed geopereerd en kreeg een chemokuur.  We gingen door een hel maar ze had alles goed doorstaan, kreeg haar haar terug en na een jaar kwam haar levensvreugde ook terug.
Vorig jaar echter moest ze weer geopereerd worden, zonder chemo deze keer.
Ook deze "test" is ze goed te boven gekomen en na een mentaal dipje, kreeg ze weer energie, ze volgt cursussen, we doen samen uitstapjes, kortom, de voorbije miserie leeek te vervagen.
Ook de controles om de 3 maanden waren goed, alles was stabiel.

Eergisteren was haar bloedtest minder goed.  De "indicator" was gestegen van 6.9 naar 19 (mag max. 30 zijn) en het bezinksel stond op 33 (mag ook max. 30 zijn).
Wie weet meer over deze "indicator"?  (CA-25 of zoiets).
Ik vraag me af of mensen, zonder kanker(verleden), ook zo'n schommelingen hebben.
Bv.: als ik zo'n test laat afnemen, kan de indicator dan ook op 20 en dan weer 12 of 6 staan?

Kanker is mentaal heel zwaar.  Het lijkt erop telkens alsof we onze draai weer gevonden hebben en weer kunnen genieten van het leven, het "spelleke" gaat herbeginnen.  Of niet?... Who knows...  Lotgenoten weten wel hoe moeilijk het is om in die onzekerheid te leven.  Hoe leer je hiermee rustig om te gaan?

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Onzekerheid
« Reactie #1 Gepost op: november 02, 2007, 16:48:14 pm »
Hey Lisa,

Ik vrees dat je dat niet kan leren om daar rustig mee om te gaan. Zelfs niet door ervaring. Telkens er weer een onzekere periode van wachten aanbreekt, komt die onrustigheid weer naar boven. Je bent zenuwachtig door die 'lange' periodes van onzekerheid. Het zal menig naaste en lotgenoot wel bekend in de oren klinken als ik je zeg dat dit een moeilijke periode is waarin we al eens extra prikkelbaar zijn.
Ergens moet je wel steeds hopen en geloven in een goeie afloop, zonder evenwel je voeling met de realiteit te verliezen. Maar dit is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Probeer je te ontspannen bij rustige muziek, een relax badje... En indien behoefte, laat je gerust maar eens die traantjes vloeien. Opkroppen is zeker géén goeie manier om beter met de omstandigheden om te kunnen gaan.
Vergeet er vooral niet te zijn voor de zieke. Jullie hebben elkaar wederzijds zó broodnodig. Je moet zowel over koetjes en kalfjes kunnen babbelen als over de ziekte. Zonder te overdrijven, maar het mag geen taboe zijn. Maar het is bijmange nog niet zover hé. Niet voorbarig negtief of ongerust zijn. Gewoon waakzaam blijven.

We helpen duimen dat het goed blijft gaan met je Ma.

Groetjes, Steven

Lisa

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 5
    • Bekijk profiel
Re:Onzekerheid
« Reactie #2 Gepost op: november 02, 2007, 17:43:50 pm »
Steven,

Bedankt voor jouw reactie.
Het neerschrijven, zoals hier op dit forum, lucht ook al wat op.

Ik heb zonet jouw geschiedenis gelezen en vind het heel erg wat gebeurd is.  Niet makkelijk met 2 jonge kinderen, je bent al heel moedig en sterk geweest.
Ook hoe je andere mensen verderhelpt en raad geeft...mooi.

Als jij eens wil babbelen, tell me.

Groetjes,
Lisa

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Onzekerheid
« Reactie #3 Gepost op: november 02, 2007, 18:58:47 pm »
Hey Lisa,

Denk dat ik veel kracht put uit wat ik hier op het forum doe  ;).
Ik zal zeker niet beweren dat ik het altijd even makkelijk  heb, maar op deze wijze schrijf ook ik mijn gevoelens van me af. Vooral dan als ik bij sommige lotgenoten nogal een gelijklopende achtergrond heb...

Bedankt, Steven

Lisa

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 5
    • Bekijk profiel
Re:Onzekerheid
« Reactie #4 Gepost op: juni 24, 2008, 13:58:14 pm »
Hey Steven,

Een dik half jaar verder.
En sinds vorige maand weten we dat er weer iets aan het "broeden" was.

De tumorwaarden waren gestegen en de specialisten raadden mijn moeder vorige maand aan pas met chemo te starten als ze zich slecht begint te voelen.  Ik wist niet wat ik hoorde, waarom grepen ze niet direct in?
Vier weken later, nu dus, kreeg ze lendepijn en sinds zondag is haar linkerarm dikker geworden en is wat verkleurd.  De specialist zei vandaag dat dit komt door de tumors die op de aders zitten, ook die lendepijn komt daarvan.
Vrijdag begint de chemobehandeling, operatie is niet mogelijk en we hebben 50% kans.  Eén kans op twee dus dat het aanslaat.

Zo zijn we weer bang wat de toekomst gaat brengen.
Als je cru en realistisch bent, kan je zeggen dat het met iedereen morgen kan gedaan zijn door een ongeval of plots door iets anders dat je niet weet.  's Morgens sta je op en 's avonds ben je er niet meer.
Maar dat is juist het erge eraan: wij weten wat er aan de hand is en dat dit een dodelijke ziekte is.
Mentaal, emotioneel weegt dit heel zwaar.  Vooral zien hoe iemand langzaam aan aftakelt en meer en meer begint te lijden.
Het is alsof er een spelletje gespeeld wordt en dat ze hierboven er serieus mee aan 't rammelen zijn.

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Onzekerheid
« Reactie #5 Gepost op: juni 24, 2008, 15:02:41 pm »
Hey Lisa,

Klinkt niet zo goed... Zou het kunnen dat men gewacht heeft om chemo toe te dienen om haar zo niet extra te doen afzien en haar nog eens te laten genieten van haar betere periode die ze gehad heeft ???

In je laatste alinea verwoord je echt alles wat door eenieders hoofd hier op het forum al eens heeft rondgespookt. Het feit van het te weten is mentaal een zéér harde noot om kraken. Daardoor dat ook naasten het vaak zo héél moeilijk hebben.

Lisa

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 5
    • Bekijk profiel
Re:Onzekerheid
« Reactie #6 Gepost op: juni 24, 2008, 15:06:01 pm »
Je slaat de nagel op de kop.

Zo zeiden ze het bijna letterlijk, ja.

keppie

  • **
  • Berichten: 54
    • Bekijk profiel
Re:Onzekerheid
« Reactie #7 Gepost op: juni 24, 2008, 22:43:35 pm »
Dag Lisa,
Veel sterkte voor je mama en voor jou vrijdag!
Duimen doen we en k zal zeker aan jullie denken!!
Succes,
keppie

Lisa

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 5
    • Bekijk profiel
Re:Onzekerheid
« Reactie #8 Gepost op: juli 28, 2008, 13:46:35 pm »
Hallo,

Ik voel me rotslecht.
Mijn moeder is weer met chemo gestart en was een paar weken hondsziek ervan zodat ze de chemo die ze al wilden splitsen over twee keer hebben uitgesteld.
Zo krijgt ze morgen (4 weken later) de tweede.
Twee weken geleden ben ik mijn ouders gaan bezoeken en heb ik de strijk gedaan, wou helpen en kan niet enkel toezien.

Gisteren waren ze bij mij op bezoek.  Ik was al moe en vond mijn draai niet maar toen mijn moeder binnenkwam, was ze precies "op" en lusteloos.  Ze had het ook veel te warm en dan ben ik nog zo slecht op perse op terras te willen zitten omdat ik van de zon wou genieten.  Ik kon gewoon niet verdragen dat de dingen anders zijn dan vroeger.  Nu, ze heeft nooit tegen de warmte gekund maar ik wist opeens ook niet meer wat vertellen, ik werd er depressief van en begon op sommige momenten uit te halen.  Aan de telefoon babbelen we zoveel en heeft ze zoveel te vertellen, een uur aan een stuk, en nu ze op bezoek komt, moet ik precies een gesprek forceren of zijn we allebei te moe om iets te zeggen.
Ze was wat in de zetel gaan liggen en daarna hebben we op terras nog avond gegeten.
Op een moment werd het me teveel dat ik zei dat we allemaal met haar situatie inzitten, zij niet alleen, en dat ik ook moeite doe voor afleiding in het dagelijkse leven.  Aanleiding was dat ze zei dat ze het toch al vier goed gedaan had, zonder psychologische begeleiding.  Ik voelde boosheid omdat ze precies niet genoeg heeft aan onze hulp.  Ik liet het woord "zelfbeklag" vallen en dat heb ik nu op mijn geweten.  Voel me zo een onmens op dit moment maar tegelijkertijd wil ik de situatie ook van mij afzetten, de knop omdraaien, en zelf een gelukkig leven leiden.  Anders hou ik dit niet vol.
Mijn vader hoorde toe, reageerde er niet op en zei toen ze vertrokken: "Hou je goed".
En nu, een dag later, voel ik me zo schuldig dat ik hen geen mooiere zondag gegeven heb, opgejaagd was en teveel aan mezelf dacht, door o.a. in de hitte te gaan zitten.

Grtz,
Lisa

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Onzekerheid
« Reactie #9 Gepost op: juli 28, 2008, 19:37:27 pm »
Hey Lisa,

Het psychologisch lijden van mensen rondom de zieke is een niet te verwaarlozen feit!!! We zijn misschien wel niet ziek, maar het is verdomd een zéér zware last om dragen. De grootste boosdoener is dan nog de "onzekerheid". Je gaat er zelf haast aan onderdoor. Ga op tijd praten met 'iemand'; eventueel via de verpleegafdeling waar je mama behandeld wordt.

Groetjes, Steven

Kalyna

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 36
    • Bekijk profiel
Re:Onzekerheid
« Reactie #10 Gepost op: augustus 21, 2008, 14:06:28 pm »
Mijn zusje is vorig jaar helemaal doorgeslagen. Ze had dwangmatig gedrag en wist soms niet meer was de werkelijkheid was en wat niet. Alles interpreteerde ze letterlijk. Als je vroeg 'zit het er in?' bij het studeren begon ze echt helemaal hysterisch te doen omdat ze dacht dat haar les/boek letterlijk in haar hoofd zat. Er was altijd ruzie in huis, ze huilde hele dagen, wilde niet naar school, keek geen tv meer, etc. Het was echt wel heel zwaar, maar gelukkig gaat het nu beter.

Schuldig voelen is niet echt het woord voor wat ze moet doen, ze kon er zelfs immers niets aan doen. Ik ben wel blij dat het voorbij is.