Auteur Topic: Ik kan het niet aanvaarden  (gelezen 8112 keer)

sterretje

  • Gast
Ik kan het niet aanvaarden
« Gepost op: oktober 25, 2004, 00:27:02 am »
Dag iedereen. Ik ben hier nieuw. Ik ben vooraan in de twintig. Mijn moeder heeft kanker. Totaal onverwacht en nooit verdiend. Ik kan niet begrijpen waarom dit haar moet overkomen. Ze is altijd zo goed geweest. Ze is 60 jaar. Ik kan het niet aanvaarden en ben zo bang voor de toekomst. Ik wil haar niet verliezen. Zelf studeer ik nog en kan ik aan niks anders meer denken. Ik ben zo bang om haar te laten gaan. Hebben jullie tips om hiermee om te gaan? Het is zo verdomd moeilijk.
Alvast bedankt,
xxx

Koekie

  • Gast
Re:Ik kan het niet aanvaarden
« Reactie #1 Gepost op: oktober 25, 2004, 19:44:37 pm »
Hey sterretje,

zelf heb ik ondervonden dat zoeken naar het "waarom moet dit nu gebeuren" en "hoe komt het" en "waaraan heb je dit verdiend" niet veel antwoorden oplevert. Dat is in het begin heel hard om te aanvaarden. Praten met andere mensen hielp voor mij om angsten te ventieleren. Ook heb ik steeds veel vragen gesteld aan mijn arts om veel onduidelijkheden weg te werken. Je moet weten waar je voor staat en wat je te wachten staat. Dit neemt een heel groot deel onzekerheden weg.

Je moet vooral de moed niet verliezen (hoe moeilijk dit ook soms is)

ik wens je alvast veel sterkte en moed en vergeet nooit dat je er niet alleen voor staat.

p.s. als je eens wil mailen ofzo, feel free

ld

  • Gast
Re:Ik kan het niet aanvaarden
« Reactie #2 Gepost op: oktober 27, 2004, 18:04:09 pm »
Er is niemand die het verdiend heeft om kanker te krijgen. Maar ieder huis heeft zijn kruisje, en volgens de statistieken zijn er zeer veel mensen die in de loop van hun leven kanker krijgen. Dus uw moeder is zeker niet alleen en kanker staat niet gelijk met er van doodgaan.
Ik begrijp wel dat de vaststelling van deze ziekte, bij een geliefd persoon, woede, onzekerheid en onmacht oproept.
Echter  moet ge hopen op een goed verloop en proberen zoveel mogelijk over de ziekte te weten en er over spreken met lotgenoten, bvb. via dit kanaal.
Veel sterkte voor u en uw moeder.

mj23

  • Gast
Re:Ik kan het niet aanvaarden
« Reactie #3 Gepost op: november 08, 2004, 20:45:27 pm »
Dag sterretje,
Wat erg voor jou en je moeder. Ik kan me voorstellen dat je haar niet wilt verliezen en dat je bang bent voor de toekomst. Probeer er zo veel mogelijk over te praten met vrienden. Het is geen straf, het is gewoon pech, de één krijgt kanker, de ander niet, soms zit het in je genen. Probeer zoveel mogellijk te genieten met je moeder van de tijd die ze nog heeft. Zeg haar dat je van haar houdt en dat je haar niet wilt missen. Je kunt me mailen. Geef me dan je e-mail adres. Ik kan je dan wat meer persoonlijke dingen zeggen.
Groet en heel veel sterkte. MJHITV

bbking

  • Gast
Re:Ik kan het niet aanvaarden
« Reactie #4 Gepost op: januari 16, 2005, 10:48:17 am »
Dag sterretje, ik leef met je mee en weet wat je  nu voelt. Er zijn geen woorden voor,heel je wereld stort in en je denkt aan niets anders.maar weet dat je er niet alleen voor staat dat dokters verpleging altijd klaar staan om te helpen en uitleg te geven over die vreselijke ziekte die ook mijn echgenote heeft getroffen. voor ons is dit een tijd vol zorgen maar geloof me als jullie een weg vinden om die te aanvaarden zullen jullie dichter naar elkaar toegroeien en veel mooie momenten kennen die je anders nooit zou hebben. als je kan praat zoveel als je kan met haar ban alle lelijke en overbodige dingen uitje leven en geniet van alles wees niet bang om te feesten en help haar waar je kan.

Als ik vrede in je zere hart kon planten
en geduldig wachten en hopen
tot het zaad van vrede in je openbrak
dan zou ik wachten
een leven lang tot alle sterren doofden

Als je wil mailen aarzel niet

Lien

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 5
    • Bekijk profiel
Re:Ik kan het niet aanvaarden
« Reactie #5 Gepost op: januari 17, 2005, 22:04:27 pm »
Ik kan je heel goed begrijpen ,mijn moeder is ook op die leeftijd gestorven.Dit is nu 19 jaar geleden intussen is ook mijn vader overleden.Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je het een plaats in je leven kan geven.Maar probeer hoe moeilijk het ook kan zijn om nog fijne momenten met je mama door te brengen.Wanneer iedereen de moed laat zakken is het voor haar dubbel zo moeilijk.
Heel veel lieve groetjes je mag me altijd mailen.

sheila8895

  • Gast
Re:Ik kan het niet aanvaarden
« Reactie #6 Gepost op: januari 19, 2005, 10:11:11 am »
Hallo Sterretje
Natuurlijk is het heel moeilijk kanker bij een geliefde mens te aanvaarden, maar er is hoop, en het is een kans.Met kans bedoel ik praten. Over alles en nog wat praten met je moeder en je moeder met jou. Zo dat jullie elkaar werkelijk leren kennen. Meestal is dit HET gebrek van onze tijd. Wij zijn te druk met alles bezig en vergeten te praten over ons zelf en wat ons eigenlijk bezig houd . Door de ziekte, en dat je weet dat zij kan sterven ,zal de preoriteit in jou leven ook veranderen.
Iedereen moet sterven, met of zonder kanker, maar met deze of een ander ziekte heb je nog de kans om er iets moois van te maken en te zeggen wat je wil zeggen. Grijp die kans. Mijn moeder is plots aan een hartaaanval gestorven en ik had deze kans graag gehad om nog zooo veel dingen tegen haar te zeggen.
Leef alsof iedere dag de laatste was!
groetjes Anita

liana

  • Gast
Re:Ik kan het niet aanvaarden
« Reactie #7 Gepost op: februari 17, 2005, 15:07:00 pm »
Sterretje,hoe gaat het nu met je mama? Ik herken me in je verhaal.Ben ook begin 20 en mijn moeder heeft een kwaadaardige tumor.Ze heeft alle onderzoeken gehad die ze kon krijgen en het ziet er niet goed uidt. Het spijtige is dat ze niet  wil vechten. Ze ziet het niet zitten en de behandeling moet nog beginnen.En ik ben bang dat ik niet sterk genoeg ga zijn om haar huishouden te doen en haar en mijn vader op te vangen. En ik ben bang dat ik het op men eentje zal moeten doen.
Life isn't fair.....

studentje

  • Gast
Re:Ik kan het niet aanvaarden
« Reactie #8 Gepost op: september 26, 2005, 16:35:24 pm »
Hoi iedereen,

Ik ben sterretje, maar dus nu onder een andere naam. Het is lang geleden dat ik hier nog ben geweest en ik wist mijn oude wachtwoord niet meer.
Ondertussen gaat het slecht met mijn mama. Ze heeft 7 tumoren in haar hersenen en is terminaal. De dokters geven haar ongeveer nog een half jaar. Het is niet makkelijk om dat een plaats te geven. Het is niet eerlijk en ze is nog veel te jong om nu te gaan. Ik had haar graag bij me gehad als ik kinderen krijg. En dat moet ze nu allemaal missen. Ik wil dat ze nog zoveel mogelijk geniet maar ze zegt zelf dat ze zich liever wil 'onthechten' omdat ze bang is om dan alles nog eens te moeten 'loslaten'. De eerste klap was voor haar erg zwaar. Ik begrijp haar wel, maar ik zou ze nog van zoveel zaken willen laten genieten!! Ik ben niet echt gelovig, maar ergens hoop ik wel dat ze op een bepaalde manier toch nog een deel kan blijven uitmaken van mijn leven.

Liefs en veel sterkte aan iedereen,

Ann

natalie peeters

  • Gast
Re:Ik kan het niet aanvaarden
« Reactie #9 Gepost op: oktober 19, 2006, 17:22:26 pm »
mijn mama heeft een kwaadaardige hersentumor, ook zij heeft volgens de dokters niet lang meer te leven. Ikzelf ben 22, volgend jaar ga ik werken en wilde ik samen gaan wonen met mijn vriend. ook mijn leven ziet er heel anders uit nu. Ik wil en kan mijn papa niet alleen laten.

Er zijn zoveel dingen die je wil vragen aan je mama: bv: hoe het voelt om zwanger te zijn. Maar ik kan het niet: het voelt te eng aan. Het idee dat je mama er niet meer is, tijdens emotioneel de belangrijkste periode van je leven, wil ik niet aanvaarden.

als iemand wil praten
natalie.peeters@pandora.be

Vegy

  • Gast
Re:Ik kan het niet aanvaarden
« Reactie #10 Gepost op: januari 07, 2007, 19:54:51 pm »
Hey,

Ik ben een vrouw van 28J en hoogzwanger van mijn 2de kindje.
2 maanden geleden is er bij mijn moeder borstkanker vastgesteld. Ondertussen is haar borst al geamputeerd en zijn er ook klieren weggenomen.
Morgen heeft ze haar 2de chemokuur. Ondertussen is ze haar haar al kwijt en kamt ze met allerhande kwaaltjes.
Ik vind het vreselijk om haar zo te zien aftakelen.
Ik ben ook extra emotioneel nu ik zwanger ben. Het valt me tevens ook zwaar dat ze er juist nu niet is om mij te helpen.
Allerlei gevoelens borrelen op en ik weet er vaak geen weg mee.

Kan ik hier terecht met mijn verhaal en voor eventuele steun? Het idee dat ik beval en ze me in het ziekenhuis mss niet kan bezoeken vind ik echt verscheurend.  Ik besef ook wel dat dit alles voor haar nog moeilijker moet zijn.

 

Debbske

  • Gast
Re:Ik kan het niet aanvaarden
« Reactie #11 Gepost op: januari 08, 2007, 21:39:41 pm »
Ik blijf het zeggen hè,als ik dit zo lees,dan denk ik: ik heb het allemaal meegemaakt, de aftakeling enzo...al die mensen staat dat nog te wachten..ik kan er nog steeds niet over praten,doe overdag in ons café vrolijk,maar als ik naar ons pa'ke zen foto kijk of ik denk eraan,dan probeer ik me te dwingen om aan iets anders te denken.De realiteit is en blijft te hard.Het kerkhof gaat nog steeds niet nu er een steen staat ipv dat kruisje...het is veel te veel te hard, het leven zoals wij van 't forum die moeten meemaken.Als ik dan bvb naar de pfaffs ofzo op tv kijk,dan denk ik:die mensen hebben geen zorg aan hun hoofd,die weten van geen verdriet, die kennen onze pijn niet.Of gewoon mensen die ik tegenkom en die beginnen leuteren over domme dingen,dan denk ik "jee, wat moet onwetendheid een zegen zijn".En geloof me, ik dacht ook dat wij geen kanker-familie zouden zijn en zeker mijn sterke pa niet.Maar wat was ik verkeerd...wat hebben ze mij nu toch liggen gehad en wat een pijn blijf ik de rest van mijn leven voelen..en geloof me, 't is voor de rest van mijn leven, want mijn pa'ke is mijn god....

smiley

  • Gast
Re:Ik kan het niet aanvaarden
« Reactie #12 Gepost op: januari 08, 2007, 23:24:01 pm »
Hey Debske,
Ook ik heb hetzelfde gevoel als ik naar andere mensen kijk, van jullie weten niet wat wij meemaken.
Maar weet je, misschien hebben zij wel evenveel zorgen dan wij. Misschien gaan zij ook die zware, harde tijden moeten meemaken. Uiteindelijk gaat iedereen, alleen wij weten dat het nabij is.
Mijn beide ouders hebben kanker en ik ben enig kind.
Spijtig genoeg komt kanker zeer veel voor in onze familie, ik heb namelijk al 6 familieleden verloren aan deze ziekte en nu hebben mijn ouders het ook.
Ik vrees ook de dag dat mijn ouders er niet meer zijn.
smiley