Auteur Topic: oma is er niet meer...  (gelezen 4138 keer)

azura

  • Gast
oma is er niet meer...
« Gepost op: oktober 12, 2007, 21:58:34 pm »
Hoe leg je dat uit aan een kleintje van 2 jaar ???

Ik heb 3 kinderen, twee meisjes (9 en 2), één jongen (6).

Sedert vorig jaar kloeg mijn mama van pijn in haar onderbuik en onderrug. Uiteindelijk verklaarde men dit door artrose.
Sinds vorig jaar kreeg ze opnieuw veel last van haar maag, waarvan ze jaren geleden ook al veel last had. Ze werd niet erg serieus genomen, moest steeds weer van medicatie veranderen. Nogmaals werden er onderzoeken uitgevoerd, ditmaal bij een ander medisch centrum. Hier bleek ineens dat ze veel galstenen had.
Raar dat die niet eerder opgemerkt werden  ???
In april werd dan de gal verwijderd, gepland was een kijkoperatie, maar het bleek veel ernstiger te zijn, dus werd het een serieuze operatie en moest ze een ganse week in het ziekenhuis verblijven. Aan mama werd gezegd dat ze zich nu snel beter zou voelen. Ze bleef echter dezelfde klachten hebben.  :-\
Op 2/5, mijn verjaardag, kregen we het nieuws dat ze kanker had. Na de scan bleek ze uitzaaiingen in de lever te hebben. Men is dan met chemo begonnen in uz gasthuisberg en zei dat we die kuur moesten afwachten vooraleer ze ons meer duidelijkheid konden geven. Mama was constant ziek.
Na de scan bleek dat er nog meer uitzaaiingen bijgekomen waren. Er werd een andere kuur gestart. Na 2 weken zagen we mama meer en meer achteruitgaan. Ik vroeg een gesprek met haar huisdokter en wou meer duidelijkheid : mama voelde zich rotslecht, kon bijna niet meer eten of drinken, kon het niet binnenhouden, weigerde bepaalde medicatie te nemen, wou altijd maar slapen. De dokter zei dat haar leverwaarden achteruit gingen, maar we moesten verder afwachten en de kuur verderzetten.
Hoeveel tijd we nog hadden met mama kon zij me ook niet zeggen.
Buitenstaanders zeiden dat we moesten blijven hopen en afwachten.
Enkele dagen later begon mama geel te zien, kon niets meer binnenhouden.
Op donderdag 6/9 werd ze opgenomen in het ziekenhuis. Men zei ons dat ze na het weekend zou geopereerd worden en dat het geel dan wat minder zou zijn.
's Maandags werd dan na de scan beslist dat een operatie veel te riskant zou zijn, dat er nog meer uitzaaiingen bijgekomen waren, de chemo werd gestopt (allez gij daar had ik zelf nog niet aan gedacht), eigenlijk konden ze niets meer doen, behalve het haar zo comfortabel (????) mogelijk maken. Maar dan moest ze wel duidelijk zeggen hoeveel pijn ze had, anders konden ze haar niet goed begeleiden. Op onze vraag hoeveel tijd we nog hadden, werd er weggekeken en doodleuk geantwoord dat er bij een hartstilstand niet meer gereanimeerd zou worden. Er werd wel geadviseerd om palliatief verlof te nemen.
Zodoende ben ik dan maar op internet informatie gaan zoeken over palliatief verlof en palliatieve zorg. Toen ik wist hoeveel palliatief verlof je kan opnemen wist ik dan ook meteen dat mama misschien nog enkele weken te leven had. Samen met de sociale assistente hebben we dan onmiddellijk alles in orde gebracht om mama naar huis te brengen, donderdag 13/9 is ze thuisgekomen. Zondagavond 16/9 is ze rustig gestorven. Of ze ooit beseft heeft dat ze stervende was, weet ik niet.
De twee oudsten heb ik regelmatig informatie gegeven en zoveel mogelijk betrokken bij dit alles. Voor de kleinste moesten we halsoverkop een onthaalmoeder zoeken omdat ze door mama werd opgevangen. Ik ging zoveel mogelijk met haar bij mama op bezoek, thuis en in het ziekenhuis. Meestal werd er gezegd dat oma moe was, moest rusten. Ze is niet bij mama geweest na haar overlijden, ze was wel aanwezig op de begrafenis, ik neem haar ook mee naar het graf van mama. Ik heb het er al met mijn psychotherapeute over gehad, allerlei boeken gelezen, maar ze snapt het niet. Ze blijft zeggen dat oma in het ziekenhuis is en dat ze terugkomt. Wist ik maar wat er in dat kleine hoofdje juist omgaat. Als ik haar zeg dat oma gestorven is en meer uitleg geef, herhaalt ze dat allemaal letterlijk om dan toch te eindigen met oma is in het ziekenhuis en komt terug. Dan breekt mijn hart, want dat zou ik ook het liefste willen  :'(
Kan je mij een beetje helpen ?

liefs aan iedereen,
Tamara.

Lieve47

  • ***
  • Berichten: 152
    • Bekijk profiel
Re:oma is er niet meer...
« Reactie #1 Gepost op: oktober 12, 2007, 22:24:55 pm »
Lieve Tamara,

Allereerst mijn diep medeleven bij het overlijden van je mama.
Je verhaal roept veel herinneringen op.
Je oudste kinderen heb je zoveel mogelijk betrokken bij hetgeen gebeurt is. Maar je kleinste kan het gewoon nog niet snappen denk ik.
Je moet haar gewoon blijven vertellen over haar oma, zeker de mooie herinneringen. Binnen een paar jaar zal ze het beter begrijpen.
Dus zoveel mogelijk over haar oma vertellen, zodat ze niet vergeten wordt.
Koester de mooie herinneringen.
Veel sterkte.

Liefs
Lieve

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:oma is er niet meer...
« Reactie #2 Gepost op: oktober 12, 2007, 23:06:14 pm »
Hey Tamara,

Onze jongste was net 2 toen bij mijn echtgenote een hersentumor werd vastgesteld. Minder dan 7 maanden later is ze overleden. Ik begrijp je dus volkomen!! Niettegenstaande we ons ergens hebben kunnen "voorbereiden", had ik toch de indruk dat ons jongste het moeilijker had om dit alles te snappen, in tegenstelling tot haar zusje die 2 jaar ouder is. Verleden week (ze is pas 4 geworden) vroeg ze plots hoe het komt dat Mama dood gegaan is. Nu pas begint dat besef echt bij haar door te dringen. Ze weet heel goed dat mama dood is, maar nu begint ze er dus wel degelijk over na te denken en zich vragen te stellen.
Het is in ieder geval zeer goed dat ze jouw woorden herhaalt. Neem dat maar van me aan. Ik weet dat het zeer moeilijk is nu om haar ALLES uit te leggen als ze er over begint, maar zet a.u.b. door. Stop het verhaal niet bij het ziekenhuis, maar herhaal haar ook dat ze na gestorven te zijn ook naar de kerk gebracht is om nadien begraven te worden. Bij ons is Mama telkens weer in onze gedachten bij het zien van een heldere sterrenhemel. Dan kiezen we er gewoon de helderste van al uit. Mama is niet de ster en is ook niet op die ster, maar door die ster denken we telkens weer aan haar. Het was weer verschieten toen het 's ochtends weer nog donker was als ik hen naar de opvang breng. "Kijk Mama!!!" roepen ze dan in de auto. Ze zijn dan echt wel blij.
Blijf je verhaal compleet uit de doeken doen in haar eigen verstaanbare kindertaaltje. Wees gerust : ze zal er zeker mee weg zijn, maar kan dit nu nog niet laten blijken aan jullie.
Roep maar als je nog meer vragen zou hebben.

Groetjes, Steven

Senga

  • **
  • Berichten: 87
    • Bekijk profiel
Re:oma is er niet meer...
« Reactie #3 Gepost op: oktober 13, 2007, 16:11:49 pm »
Dag Tamara,

Jouw verhaal heeft me erg aangegrepen.
Het ging allemaal zo snel met jouw mama.Soms is het lang zoeken naar de juiste oorzaak van al je klachten.Spijtig genoeg is dat het geval geweest van jouw mama.
Als kinderen dat niet begrijpen wil dat zeggen dat ze er nog niet aan toe zijn dat te plaatsen in hun leven.Het zal stilaan slijten.Wij''volwassenen''hebben het al zo moeilijk.
Maar hou de herinnering aan je mama levend,door over haar te praten.Maar geef je kinderen ook de kans haar los te laten,als je merkt dat het wat beter gaat.
Jouw verdriet is groot,dat weet ik.Ik was er ook dicht bij en moet nog steeds afwachten.
Denk maar dat mama nietmeer moet lijden.Ik weet dat dat een  troost kan zijn.

Groetjes,
Senga

azura

  • Gast
Re:oma is er niet meer...
« Reactie #4 Gepost op: oktober 14, 2007, 20:34:47 pm »
Hey Senga, Steven en Lieve,

bedankt voor jullie lieve woorden, ik had ze nodig. Het was me even allemaal een beetje teveel geworden. Nu heb ik weer moed om er met haar over te babbelen, op haar manier en in haar taaltje. Het is inderdaad al zo onwezenlijk voor ons, laat staan voor zo'n kleintje.

groetjes,
Tamara

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:oma is er niet meer...
« Reactie #5 Gepost op: oktober 14, 2007, 20:37:22 pm »
Hey Tamara,

Praat er ook eens over met de verpleegkundigen en/of psychotherapeute op de afdeling. Ze kunnen je kleine tips geven waar je zelf niet bij stil staat.

Groetjes, Steven