Auteur Topic: Partner overleven  (gelezen 24802 keer)

kleinetuinkabouter

  • Gast
Re:Partner overleven
« Reactie #15 Gepost op: januari 21, 2008, 08:14:32 am »



Beste Sientje,

Men zegt wel eens: " de tijd héélt alle wonden", en inderdaad dit is zo..maar de éne wonde is de andere niet.....
Iemand verliezen, waar men ontzettend véél van houdt, is een wonde
die bijna   nooit  zal genezen...
Na verloop van tijd zal ze nog enkel de lidtekens tonen,
maar diep van binnen...daar zal ze blijven....

Het feit dat men,daarboven dan nog eens bijkomende administratieve problemen, krijgt...zorgen er voor, dat men nog méér verdriet krijgt...
Daarvoor kon men er immers ééns over praten met zijn geliefde...
nu echter, ben je alléén....
De familie en vrienden; komen wel langs; of geven spreken jou wel moed in....maar moeten verder....in hun leven...en met hun nabije geliefden...
Het kan je alléén maar méér kracht geven, beste Sientje, te weten dat jouw schattie, door zovéél mensen is geliefd.
Dit is het beste bewijs, welke goede"mens" hij was...
 Jouw aanwezigheid  op die receptie, zal dan ook, een blijk zijn aan de vriendenkring, dat jij jouw man in alles steunde.....

Je schrijft,  beste Sientje, dat je hoopt  ooit nog je werk te kunnen hervatten..
Ik denk,dat uiteindelijk jouw liefde voor jouw werk en voor de hulpbehoevende mensen...het zal halen..
Maar, zoals ik in het begin schreef....ook dit heeft tijd nodig...
Jij en jij alléén zal aanvoelen wannéér de tijd rijp is om terug aan het werk te gaan...
Indien andere je hierin zouden willen "dwingen", denk ik dat je dan het best eerlijk bent met die mensen, en dat je hen uitlegt waarom jij
dit nog niet aankunt...
Véél sterkte, beste Sientje, en wéét dat je hier, op dit forum, steeds
je hart kan uitstorten, want hier is er steeds wel iemand,die naar je luisterd!

Daniël




Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Partner overleven
« Reactie #16 Gepost op: januari 21, 2008, 09:11:43 am »
Hey Sientje,

IK kreeg nu een uitnodiging voor een receptie van de vriendenkring van school waar hij jarenlang als secetraris fungeerde. Ik vind het heel moeilijk om er naar toe tegaan maar ik doe het voor mijn allerliefste schat. Hij zelf zou dit ook willen.
Maar het zal een grote opoffering worden voor mij.
Het is zeer goed om daar op in te gaan. De aanloop er naar toe en het binnenstappen van de school zijn het moeilijkst. Maar nadien zal je wél tevreden zijn om wat je hebt kunnen doen. Misschien een goeie raad: Probeer anders om NIET alleen te gaan. Neem een vriendin mee of zo. Dan heb je alvast iemand die heel goed je situatie kent om op te steunen.

Ik hoop dat ik ooit de moed vind om terug opnieuw mijn werk aan te vatten maar zie er enorm tegen op te meer daar ik zoveel in het ziekenhuis geweest ben voor mijn schattie.
Ten gepaste tijde, is de gouden raad. Doch stel het niet té lang uit. Het zal je echt goed doen om weer in een bepaald ritme terecht te komen. Op deze manier kan je ook jezelf wat verstrooiing bieden. Je collega's zullen je zeker een handje helpen en moreel steunen. Daar hebben ze alle begrip voor. Spreek er eens over met hen. Ook zij zullen blij zijn om je weer in hun midden te hebben. Lees dan ook eens het spreekwoord helemaal onderaan mijn artikels  ;)

Verdriet hoort er bij Sientje. Het bewijst eens te meer de sterke liefdesband die jullie hadden. Hoe beter die band was, hoe groter het verdriet. Ergens moet je ook DURVEN te kijken naar de mooie herinneringen die jullie samen hadden. Niet makkelijk op dit moment, maar ook jij komt er vast wel. Ten gespaste tijde...

Dikke knuffel :-*, Steven

sientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 43
  • zoveel verdiet niet te doen
    • Bekijk profiel
Re:Partner overleven
« Reactie #17 Gepost op: januari 22, 2008, 00:16:01 am »
hallo
Bedankt voor alle mooie reacties. Het doet deugd eens je hart te kunnen luchten want het is zo moeilijk. Telkens als ik , elke dag naar het kerkhof ga zou ik bij mijn ventje willen zijn. Ik vind het zo akelig dat hij daar is en ik hier nog rondloop. Ik voel mij ellendig en iedereen zeg mij wel het gaat wel eens beteren maar daar heb ik voor het moment geen boodschap aan.
Ik mis mijn schattie elke dag , wij hadden een zeer goede relatie en waren steeds opstap samen. Ik heb het ontzettend moeilijk en ben zelfs jaloers als ik mensen van onze leeftijd hand in hand zie wandelen.
Naar het werk gaan kan mss een oplossing zijn maar ik werk met zieke mensen als verpleegster en ben daar zo goed gekend dat ik er voorlopig vanaf zie mij daar te laten zien. Ik wil gewoon thuis zijn en alles hier koesteren waar ik en mijn schat zoveel voor gedaan hebben. Hij heeft mij op het laatste moment nog een paar opdrachten gegeven die nu ook nog moet volbrengen en dat alleen doen valt echt tegen.
Sientje :( :( :'( :'( :'(

suzanne

  • ***
  • Berichten: 101
    • Bekijk profiel
Re:Partner overleven
« Reactie #18 Gepost op: januari 22, 2008, 10:10:50 am »
hallo
Bedankt voor alle mooie reacties. Het doet deugd eens je hart te kunnen luchten want het is zo moeilijk. Telkens als ik , elke dag naar het kerkhof ga zou ik bij mijn ventje willen zijn. Ik vind het zo akelig dat hij daar is en ik hier nog rondloop. Ik voel mij ellendig en iedereen zeg mij wel het gaat wel eens beteren maar daar heb ik voor het moment geen boodschap aan.
Ik mis mijn schattie elke dag , wij hadden een zeer goede relatie en waren steeds opstap samen. Ik heb het ontzettend moeilijk en ben zelfs jaloers als ik mensen van onze leeftijd hand in hand zie wandelen.
Naar het werk gaan kan mss een oplossing zijn maar ik werk met zieke mensen als verpleegster en ben daar zo goed gekend dat ik er voorlopig vanaf zie mij daar te laten zien. Ik wil gewoon thuis zijn en alles hier koesteren waar ik en mijn schat zoveel voor gedaan hebben. Hij heeft mij op het laatste moment nog een paar opdrachten gegeven die nu ook nog moet volbrengen en dat alleen doen valt echt tegen.
Sientje :( :( :'( :'( :'(


Sientje veel sterkte , mijn hart smelt weg met je tekst te lezen , hou je sterk .

astranox

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 11
    • Bekijk profiel
Re:Partner overleven
« Reactie #19 Gepost op: oktober 13, 2008, 11:37:29 am »
Aan iedereen op dit forum.  Ik ben een nieuwkomer en ik heb het enorm moeilijk.  Bij mijn man is ongeveer 2 jaar geleden kanker vastgesteld.   Was toen al uitgezaaid en inoperabel.  In het begin viel het nog wel mee.  Bedoel mentaal.  Maar sinds de tweede chemokuur zag je hem als het ware aftakelen.  Chemo is nu ook gestopt, werkte niet meer.  Dit is gewoonweg verschrikkelijk.  Bang afwachten, hoelang.  Ikzelf ben op zoek naar mensen die hetzelfde hebben meegemaakt, of meemaken.  Wat doe je als je een "overlevende" wordt ?  Zo nem ik mezelf al.  Bijna drie jaar geleden is mijn beste vriend gestorven aan een hersentumor.  Net of het niet wil stoppen.  Ik zoek echt lotgenoten want ik weet het gewoon niet meer.

Zelf ben ik 47 jaar.   Nu al bedankt voor de reacties, die er hopelijk zullen komen.

sientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 43
  • zoveel verdiet niet te doen
    • Bekijk profiel
Re:Partner overleven
« Reactie #20 Gepost op: oktober 14, 2008, 00:04:26 am »
hallo Astronox
Ik kan mij heel goed inbeelden welk gevoel je hebt. Mijn allerliefste schat is vorig jaar in november overleden na elf maanden van af zien. Zware operatie,chemotherapie en bestraling. Na zijn bestraling kregen we weer hoop en mijn schat is vanaf juni tot begin september goed g :'( :'( :-\ :(eweest en hebben we nog reizen kunnen doen met onze Mobile Home. Die staat nu naast ons huis werkeloos en dat doet zoveel pijn.
Overleven zeg je?? Zeer moeilijk is dit. Ik ben nu nog altijd in behandeling bij een psychologe en psychiater want zonder deze mensen had ik zelf allang uit het leven gestapt. Ik heb gelukkig drie heel lieve zonen , die mijn met raad en daad bijstaan. Mijn verdriet is enorm en ik denk dat ik dit nooit zal kunnen aanvaarden. Wij waren een koppel die alles samen deden en ja, nu sta ik hier "alleen". En er zijn zo weinig mensen die dit kunnen begrijpen. Ze denken dat alles al lang voorbij zou moeten zijn. Als je eens lacht zeggen ze dan die is alles vergeten en als je weent zeggen ze "is da nu nog niet voorbij. Ik heb 35 jaar in de verpleging gestaan maar kan mijn werk niet meer aan.
Dan wordt je nog geconfronteerd met een heleboel administratieve zaken die zo stroef verlopen. Ik ben tot het uiterste gegaan en had steeds de kracht om mijn schat bij te staan en hij begreep niet dat ik zo sterk was. Ik heb mijn ventje tot op de laatste dag thuis verzorgd. En nu zit ik hier alleen en heb het heel moeilijk.
Ik laat je dan maar en hoop op een reactie.
Sientje

astranox

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 11
    • Bekijk profiel
Re:Partner overleven
« Reactie #21 Gepost op: oktober 14, 2008, 10:13:03 am »
Dag Sientje,

danke voor je reactie.  Wat je vertelt, klinkt me zo bekend.  Zelf moet ik er nog door, door het ergste.  Het vreemde was dat wij eigenlijk weinig samen deden.  Bedoel we hadden andere hobby's, maar eigenlijk wel veel samen waren.   De laatste 8 jaar ging hij niet meer werken. Eén of andere regeling bij Belgacom, herinner je je misschien nog.  Hij is zo blij dat hij die 8 jaar heeft gehad.  Ik ging werken, ben jonger dan hij.  Ben zelf dan redelijk ziek geweest (geen kanker, was goedaardig, zeiden ze, maar zat wel in mijn hoofd) Word dus ook goed opgevolgd.  Enkel voor dat.  Voor de rest, wil ik niets en dat meen ik.   Ik ben dan ook nog mijn beste vriend verloren, die ik toen had leren kennen toen ik ziek was.
Hij heeft een hersenbloeding gekregen(later kom je dan te weten dat er een kanjer van een hersentumor zat en dat het door die druk is gekomen)
Hij had trouwens al kanker gehad, maar was is in remise.  Komt een mens daar wat over, na 2 jaar en dan krijg je dit.  Ik weet het soms allemaal niet meer en heb de indruk dat ik verdwaal in mijn eigen wereld.  Nu mijn vriend was ook zijn vriend) heeft een maand in diepe coma gelegen.  Mijn man ging er elke keer met mij naar toe.  Voor dat uurtje dat we erbij mochten.  Dit is onnoemelijk veel erger.  Ik zie hem gewoon wegkwijnen.  En daar sta je dan.  Je hoort en ziet hem zo ziek zijn.  Deze morgen zat ik al te wenen.
En je kan niets, maar dan ook niets doen.  Je staat daar zo machteloos tegenover.   Dit is een vijand waar je geen wapens tegen hebt, hebben we nooit gehad.  Je hebt gewoon te aanvaarden.

Wat je beroep betreft.  Ik werk in de sociale sector met ouder wordende mentaal gehandicapten, waar ook al bedlegerige bij zijn.  Ik kan het niet opbrengen om te gaan werken, en denk niet dat die kans erin zit de eerst komende tijd.  Als ik al ooit de moed zal hebben.  Ik begrijp je dus perfect.  Zij kunnen er niet aan doen, ik weet het, maar wat mij betreft, heel even niet.  Ik ben bang om wat komen gaat en nog zal komen .  Als alles wat voorbij is ga ik waarschijnlijk gewoon terug een tijdje bij mijn moeder wonen.  Groetjes en danke voor je berichtje.

MelissaM

  • ***
  • Berichten: 207
    • Bekijk profiel
Re:Partner overleven
« Reactie #22 Gepost op: oktober 14, 2008, 14:12:56 pm »
ik wou graag even reageren omdat ik de dochter ben van een 'stervende' mama. Mijn mama,veel te jong, is 46 en heeft niet lang meer, we kregen dit nieuws in augustus maar mama was ondertussen al 2,5 jaar ziek aan eierstokkanker, nooit hadden we gedacht dat het zo zou eindigen en we waren allemaal altijd heel positief.


Ik weet hoe moeilijk het is te aanvaarden dat je iemand waardevol verliest, ook ik worstel er nog altijd mee. Het aanvaarden heeft na 2 maand een plaats gevonden maar de pijn die erbij komt en het verdriet blijven. Ik heb kracht gevonden in het feit dat ik er nog voor haar wli zijn en haar wil helpen om deze weg af te leggen... haar kracht te zijn want laat ons eerlijk zijn,de ziek heeft toch het zwaarste leed te dragen 'weten dat je doodgaat'.

Iedereen reageert hier anders op maar mij heeft het wel de kracht gegeven om zelf te WILLEN leven en door te gaan,ik ga nog naar school en heb ervoor gekozen om dit verder te zetten,enerzijds omdat zij dat zo graag wil maar anderzijds omdat het mij soms afstand biedt en mij laat zien dat ook ik nog een leven heb dat zal verder draaien... besef dat jullie los staan van mekaar,hoe groot de liefde ook is...probeer iets te vinden voor jezelf waar je voor wil leven maar probeer er ook te zijn in deze laatste moeilijke weg die je partner nu tegemoet gaat. hij/zij zal je dankbaar zijn en kunnen vertrekken met een gerust hart...

De vraag hoe lang nog...wij hebben er hier voor gekozen deze vraag onbeantwoord te laten,deels daardoor leven we nu van dag tot dag en niet naar een dag toe (ze heeft nog maar zo lang...) we bekijken het van moment tot moment. Zelf vindek dit een moeilijke keuze,ergens zou ik willlen weten hoe lang nog maar anderzijds zou dit ook maar met benadering zijn en zou je misschien naar die dag toe gaan leven hé?

in elk geval veel sterkte,
we zijn er hier voor je :)

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Partner overleven
« Reactie #23 Gepost op: oktober 14, 2008, 14:16:18 pm »
Hey Astranox,

Ben op 01 Mei 2006 mijn toen 30-jarige echtgenote verloren t.g.v. een uiterst kwaadaardige hersentumor. In minder dan 7 maanden tijd heeft ze de strijd verloren! 2 Operaties, 30 bestralingen en 3 chemokuren; de 4de is ook niet begonnen wegens géén effect. Ik begrijp dus heel goed wat je nu doormaakt.
Ergens is het wel goed dat je je probeert voor te bereiden op wat gaat komen. Je erbij neerleggen, maakt de grote klop, die je nog krijgen zal, iets makkelijker te dragen. Hoewel "makkelijk" is hier zeer relatief. Je hebt weinig besef van wat er gebeurt en je verkeert als het ware in een roes. Helaas, bij het ontwaken uit die roes is de klop eens zo hard.
Zelf vond ik het eerste jaar, als weduwnaar met 2 kindjes, het moeilijkste van al. Hoewel, de aanloopperiode naar de 2de verjaardag van het overlijden was ook zéér hard. Ik probeer véél van me af te schrijven, zowel hier op het forum als in een soort van dagboek op mijn website die ik ter nagedachtenis opgestart heb.
P.S.: Hopen mag, maar blijf ook realistisch! Zo voorkom je al te grote teleurstellingen.

Tot schrijfs, Steven
« Laatst bewerkt op: oktober 14, 2008, 14:18:20 pm door Bostie »

astranox

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 11
    • Bekijk profiel
Re:Partner overleven
« Reactie #24 Gepost op: oktober 14, 2008, 16:08:18 pm »
Dag Steven,

danke voor je antwoord.  Ik heb heel mijn leven geschreven, letters waren mijn leven.  En zullen dat altijd zijn.  Ik heb nu een electronisch dagboek zoals ik het noem.  In Word.  Ken niet zoveel van PC.  Ik volg wel les, maar is heel moeilijk.  De helft dringt gewoon niet tot mij door.  Ik leef soms als een zombie en het is teveel dat ik moet opstaan.  Hij slaapt ook in een ziekenhuisbed, raakt al niet meer tot boven.  Hij krijgt trouwens 'snachts voeding.  Ik weet niet bij je vrouw, maar de kans is groot, zeker bij een hersentumor dat hun persoonlijkheid verandert.  Dit is hier ook aan het gebeuren, dus we vrezen...  Hij kan zo vreemd uit de hoek komen en dingen zeggen die hij nooit zou gezegd hebben.  Hij houdt enorm veel van mij.  Heeft hij altijd gedaan.  Maar de dingen die hij tegenwoordig zegt.  Soms roep ik gewoon stop, ik verdien dit niet.   Hij beseft dan wel dat hij te ver is gegaan.    Hij heeft zijn goede en zijn slechte dagen.  Wat ze goed noemen.  Hij heeft er nooit met mij over willen praten en ik ?
Ze zeggen dat als ze dat niet willen, je dat moet respecteren.  Vermits we bijna 2 jaar elke week naar het UZ gingen had ik daar 2 vrouwen leren kennen.  Je kan dat zo hebben.  Je voelt je aangetrokken tot elkaar.  Ze zijn beiden overleden.  32 en 29 jaar en dat was zo echt de druppel.  Zoveel te vertellen, zoveel.  Maar kan je enkel tegen lotgenoten.  Ik ben in een wereld terecht gekomen, waarvan ik niet eens wist dat hij bestond.  Maar zal voor jou ook wel zo zijn geweest.  Misschien een wat vreemde vraag, maar hoe gaat het met de kinderen.  Zelf heb ik er geen.  Een bewuste keuze.  Hij is ouder dan ik en heeft een dochter, die woont hier juist achter de hoek.  Maar durft amper komen.  Die kan er gewoon niet tegen, haar vader zo te zien aftakelen.  Haar man komt soms met de kleinkinderen.  Als je wilt mag je me mailen, dat kan ik wel.  Laat maar iets weten.  En ga proberen om op je website te geraken.
Danke voor je reactie.   Ik heb tot 14 dagen geleden alle hulp geweigerd.  Maar komt zo kort.  Moet ik je niet vertellen
Dat aftakelen.  Gaat tegen een ongelofelijke snelheid en toch nog even dit.  Hij heeft nog steeds een enorme spirit.  En dan herken ik hem zoals hij vroeger was.

Groetjes en ben zeker dat ik je nog hoor.

Nog even dit, de oncoloog heeft gezegd.  Je bent steeds heel realistisch geweest (de tweede chemo sloeg in het begin wat aan) Je bent nooit gaan zweven, doe het ook nu niet en blijf met je beiden voeten op de grond.  Ze is echt zo een lieve.  


astranox

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 11
    • Bekijk profiel
Re:Partner overleven
« Reactie #25 Gepost op: oktober 14, 2008, 16:15:12 pm »
dag Melissa,
vind geen andere manier om tot bij jou te geraken.  Ben niet zo goed in PC en bij jou staat alleen "citaat"
Bij de anderen "reageer"

Zou graag weten of je dit berichtje hebt gekregen en dan vertel ik wel verder

Groetjes

MelissaM

  • ***
  • Berichten: 207
    • Bekijk profiel
Re:Partner overleven
« Reactie #26 Gepost op: oktober 14, 2008, 18:58:08 pm »
hey astranox,

je kan hier op het forum via deze topic reageren of eventueel een privé bericht sturen maar mijn emailadres zet ik hier liever niet... ik wil hier komen als ik zelf wil en zelf bepalen wanneer ik hierover praat,daarom :)

liefs

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Partner overleven
« Reactie #27 Gepost op: oktober 14, 2008, 19:47:20 pm »
Hey Astranox,

Je moet vooral weten dat de gedragswijzigingen van je man slechts 1 schuldige hebben : die kl*t*ziekte!! Enkel de kanker is hiervoor verantwoordelijk. Maar ik begrijp volkomen je reactie (ook meegemaakt). We kunnen er niets aan doen en anderzijds willen we ons ook niet zomaar laten doen hé... Pas op dat je niet teveel ellende van anderen op je schouders neemt, daar is de tijd nu niet rijp voor!!! Verwerk eerst maar je eigen miserie mét de steun van lotgenoten, maar beperk je daar ook bij. Anders wordt het soms al eens te veel en ga je misschien domme dingen doen of zeggen, waarvanb je later spijt kan hebben. M'n website vind je via de link onder elk van mijn geposte artikels (gewoon aanklikken). Als je het contactformulier invult, antwoord ik je wel per gewone mail. Je zal er ook zien dat het vrij goed met mij en de meisjes gaat. Kleine uitzondering voor de jongste die nu nog in het gips zit, maar dat passeert wel weer.

Groetjes, Steven

sientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 43
  • zoveel verdiet niet te doen
    • Bekijk profiel
Re:Partner overleven
« Reactie #28 Gepost op: oktober 15, 2008, 00:07:10 am »
ze :'( :( hallo Iedereen
Ik heb in het begine veel op  deze site gekomen maar door de zorg om mijn kleinkinderen en moeder en schoonmoeder heb ik dit niet meer gedaan. Nu ben ik er terug omdat mijn verdriet enorm is voor het ogenblik. Mijn verjaardag komt eraan en wij hadden voor ieder verjaardag iets aparts uitgekozen. Nu zit ik hier zonder mijn schat, die pijn is ernorm. Dan nadert de dag van allerheiligen en de eerste verjaardag van het overlijden van mijn allerliefste schat. Ik denk dikwijls hoe kom ik al die dagen door. Ik zit hier al weer te huilen achter de puter maar ben blij dat ik mij terug aangemeld heb op de site. Hier vind ik steun van mensen die hetzelfde hebben doorstaan. Mijn drie zonen en schoondochters zijn enorm bekommerd om mij maar zij hebben ook veel verdriet om het overlijden van hun papa.
Mijn schat ging op pensioen gaan en had zoveel voorzien. Mijn oudste zoon ging bouwen en mijn schat ging alles opvolgen maar niks daarvan. Ik ben wel gelukkig dat mijn zoon dit kan verwezelijken in deze moeilijke tijden maar straks als het huis in orde is zal er weer iemand ontbreken he.
Wat de papperassen betreft, heb ik heel negatieve ervaringen.
Ben zelfs veranderd bank omdat ze mij zoveel hebben misleidt. Ik vind dit heel erg, zelf nu nog zijn er zaken die nog niet in orde zijn.
Betalen moet je en liefst zovlug mogelijk maar terug krijgen dat is iets anders. Straks moet ik overal met een overlijdensakte en akte van bekendmaking rondlopen. Heb ik nog geen verdriet genoeg???
Aan iedereen een goeie nachtrust en mss tot morgen.
Sientje :( :'( :'( :'(


Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Partner overleven
« Reactie #29 Gepost op: oktober 16, 2008, 18:28:18 pm »
Hey Sientje,

Ik zie aan het uur van je berichtje dat je inderdaad slapeloze nachten hebt. Het is inderdaad een moeilijke periode die weer aanbreekt. Vooral de aanloop naar die vaste dagen als allerzielen, Kerst, nieuwjaar, verjaardagen... Je wordt telkens opnieuw geconfronteerd met je leed. Uit eigen ervaring kan ik je zeggen dat het ooit wel betert, maar 100% goed ???  Nee, dat wordt het nooit meer. Het zal na verloop van tijd wel iets beter te plaatsen zijn. Sommigen zeggen dat het slijt, maar daar ben ik het niet volledig mee eens. De littekens van ons bloedende hart, zullen ons steeds weer opnieuw herinneren aan het gemis van onze geliefde; voor altijd!! Na het verdriet zal er zeker ook respect komen. Respect voor het geluk dat jullie ooit samen gehad hebben.
Ik weet dat mijn woorden niet opwegen tegen je verdriet, maar probeer je toch maar op te trekken aan die mooie herinneringen van toen!!

Virtuele knuffel  :-*, Steven

Vergeet ook niet van eens aan jezelf te denken. Dat zou je lieve schat zéker en vast ook gewild hebben !!!