Auteur Topic: Partner overleven  (gelezen 23812 keer)

Watervrwk

  • Gast
Partner overleven
« Gepost op: oktober 11, 2007, 20:04:07 pm »
Hallo iedereen,

heb nu pas de kracht gevonden om jullie te berichten dat mijn echtgenoot op 5 oktober in mijn armen is overleden. :'( :'( :'(.

Ondanks dat we sedert februari wisten dat we afscheid moesten nemen, kwam het toch onverwachts.

De zondag ervoor had hij aangegeven dat hij terug naar de palliatieve afdeling wou. Gelukkig voor hem was er plaats en is hij de maandag met de ambulance binnen gevoerd.

We hebben een intense week gehad, waarbij stilletjesaan alle functies weggingen.

De morgen dat hij gestorven is, heb ik hem mee helpen verzorgen; een heel mooi en intens moment. Daarna heb ik tegen mijn echtgenoot gesproken, en hem gezegd, dat hij niet langer moest vechten en dat ik hem dankbaar was voor alles wat hij voor mij heeft betekend en gedaan heeft gedurende de tijd dat we elkaar kenden.

Daarna ben ik een tas soep gaan eten en na een halfuurtje later kwam ik terug op de kamer. De verpleegkundige kwam binnen en vroeg om alles te laten vallen, want dat hij aan het sterven was. Ik ben direct bij hem gaan zitten, en heb hem in mijn armen genomen. Mijn zus die op bezoek was heb ik weggezonden, en aan de verpleegster heb ik gevraagd om het liedje te laten spelen dat hij gekozen heeft om op zijn afscheid te laten spelen, waarin hij onze band weergeeft. Bij de laatste ping van de piano heeft hij zijn laatste adem uitgeblazen, en heb ik zijn ogen gesloten.

Bart was heel blij dat hij nog zelf zijn uitvaart, zijn rouwbrief en zijn bidprent samen met mij heeft kunnen samenstellen. Het gaf hem een vredig gevoel.

Onze hond was er ook bij toen Bart stierf. Hij lag muisstil in de vouw van Bart zijn benen.

Mijn moeder heeft, zoals Bart het wenste, hem mee helpen afleggen.

We hebben zo een warm gevoel bij de palliatieve afdeling.

Zaterdag is de uitvaart en dan begint de administratieve rompslomp.

Bedankt voor de steun die ik van jullie heb gekregen toen ik het moelijk had wanneer mijn schoonfamilie inzage vroeg in het medisch dossier. Bart was heel blij dat ik hier steun vond.

Groetjes,
Tanja

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Partner overleven
« Reactie #1 Gepost op: oktober 11, 2007, 20:46:14 pm »
Hey Tanja,

Dit is iets waar we ons NOOIT kunnen op voorbereiden. Ik moet er gewoonweg een traan van wegpinken :'(
Mede daar dit zoveel herinneringen bij me oproept : palliatieve, samenstellen van de uitvaartdienst, het beluisteren van de muziek als allerlaatste moment... om dan samen afscheid te nemen.
Je hebt nog een heel moeilijke periode voor de boeg doch als ik je ook maar met iets kan helpen of bijstaan, laat a.u.b. niet na om me te contacteren!!
Hou je vast aan die mooie herinneringen die je samen had!!!

Groetjes, Steven
« Laatst bewerkt op: oktober 11, 2007, 20:47:31 pm door Bostie »

dobrevjetser

  • Gast
Re:Partner overleven
« Reactie #2 Gepost op: oktober 11, 2007, 21:09:12 pm »
Dag Tanya,

Jammer dit te moeten horen, maar je bent een moedige vrouw.
Je zieke partner tot op het laatste moment blijven steunen en verzorgen is een zware taak, die je met hart en ziel uitgevoerd hebt.

Ik wens je nog veel sterkte toe, zeker met de uitvaart in het vooruitzicht.
Koester de mooie herinneringen die hebt; die blijven een houvast in moeilijke tijden.

Groetjes,

Marc

Lieve47

  • ***
  • Berichten: 152
    • Bekijk profiel
Re:Partner overleven
« Reactie #3 Gepost op: oktober 11, 2007, 22:08:32 pm »
Lieve Tanja,

Het spijt me zo dit te horen. En ben zo blij dat jullie tot het einde samen waren en dat de pailliatieve eenheid jullie zo goed geholpen heeft. Ook bij mij roept het ook herinneringen op.
Veel moed en sterkte voor de komende moeilijke periode.
Koester de mooie herinneringen.

Groetjes
Lieve

md

  • ***
  • Berichten: 152
    • Bekijk profiel
Re:Partner overleven
« Reactie #4 Gepost op: oktober 12, 2007, 09:28:00 am »
Tanja,

Ik wens je veel sterkte en moed in deze moeilijke periode.

Groetjes, martine

jurgen

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 44
    • Bekijk profiel
Re:Partner overleven
« Reactie #5 Gepost op: oktober 29, 2007, 23:13:52 pm »
Tanja,
Ik ben blij voor jou dat je op zo'n serene en intieme wijze afscheid hebt kunnen nemen van uw man. Het is voor weinig mensen weggelegd om op zo'n mooie manier afscheid te kunnen nemen.
Het is ook bijzonder moedig van je.
Heel veel sterkte,
Jurgen

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Partner overleven
« Reactie #6 Gepost op: oktober 30, 2007, 17:06:59 pm »
Hey Tanja,

Ook voor jou : Probeer je gevoelens gerust eens van je af te schrijven. Samen het leed dragen, maakt het iets makkelijker om dragen en daarvoor dienen ook je lotgenoten hier. We zijn er om je bij te staan!!
Heb je wat steun van familie en/of vrienden waar je op terug kan vallen?

Knuffel, Steven

Smifi

  • Gast
Re:Partner overleven
« Reactie #7 Gepost op: november 01, 2007, 08:49:18 am »
Dag Tanja,

Dit wil ik je laten weten :

"Wonden" zijn gemaakt, "wonden" genezen
"Littekens" zijn gekomen, "littekens" blijven
de "pijn" is gekomen, de "pijn" zal blijven
Die "pijn" zal ik beetje bij beetje begrijpen
Deze "pijnen" zorgen voor "karaktervorming"
Het "karakter" heeft invloed op hoe ik "MENS" wordt
Met als eindresultaat dat de "MENS" sterker wordt

Smifi

Je weet het hé,
je kan steeds hier terecht voor steun

Watervrwk

  • Gast
Re:Partner overleden
« Reactie #8 Gepost op: november 08, 2007, 21:27:08 pm »
Hallo iedereen,

bedankt voor jullie steunende reacties.

De uitvaart was heel mooi zei iedereen. Zelf had ik een tekst geschreven en ook nog de kracht gevonden om hem voor te lezen.
Jammer dat mijn schoonfamilie had beslist om op de zelfde dag en het zelfde uur ergens anders een uitvaart te laten doorgaan.

Ondertussen heb ik nog steeds niks van hen gehoord of gezien. Maar gezien de voorsituatie is dit het beste. Heb ook altijd tegen Bart gezegd dat ik na zijn uitvaart geen contact meer ging nemen met zijn familie, tenzij met het gezin van zijn petekind.

Het is hard... wist niet dat het zo hard ging zijn. Gelukkig heb ik mijn familie en goede vrienden, en natuurlijk ook jullie hier op het forum.

Momenteel bekom ik in het ZH van een astma-opstoot.

Normaalgezien vertrek ik 23 november voor een weekje naar Turkije. Eens de gedachten verzetten en me in de watten laten leggen. Terug de batterijen opladen.

Aan iedereen een grote knuffel en groetjes,
Tanja

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Partner overleven
« Reactie #9 Gepost op: november 08, 2007, 21:33:39 pm »
Hey Tanja,

Héél moedig om die tekst nog eens zelf voor te lezen. Hoedje af!!! Zlef kon ik dit niet...
Jammer van je schoonfamilie en ergens betreurenswaardig, maar dit is niet jullie fout. Sommigen zullen steeds oogkleppen blijven dragen, helaas!
Porbeer inderdaad je zinnen maar eens te verzetten, dat zal je goed doen.
P.S.: Verzorg goed jezelf hé  ;)

Groetjes en tot schrijfs, Steven

sientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 43
  • zoveel verdiet niet te doen
    • Bekijk profiel
Re:Partner overleven
« Reactie #10 Gepost op: januari 17, 2008, 00:55:28 am »
 :'( :'( :'(Hallo
Ik heb maanden vor mijn schattie gezorgd. Niks wa mij te veel. OP 28 november is hij thuis overleden. 1 dag nadat de pijpomp met morfine , antibraakmiddel en temesta werd geplaatst. mIjn ventje vroeg mij de maandag nog voor euthansie maar kon dittecht niet aanvaarden en de procedure ging nog te lang duren. De huisdoker kon dit zelf niet aan.
Ik had zo gehoopt dat hij na al die maanden van pijn nog een paar dagen bij mij zou blijven maarde ochtend na het lpaatsen van de pijnpomp is hij gestorven.Ik heb gans den nacht bij hem gezeten en hem geholpen bij het draaien in zijn bedje.
S4morgens reageerde hij nog toen ik hem zei dat ik mij ging douchen en dan zout erug komen om hem te verzorgen. Toen ik terug kwam en zei ik ga je gerief halen om hem te wassen en te scheren was hij overleden.
Gelukkig had hij de avond voordien van iedereen  die hem lief had afscheid genomen.
Ik heb dan zelf hem volledig gewassen met hulp van iemand van palliatieve zorg en mooi opgebaard in kostuum.
Ik heb mij schattie zolang mogelijk hier in huis gehouden tot mijn kinderen hier afscheid konden nemen. Want die moesten toch van eindje van Brussel en Harelbeke komen.
Ik ben constant bij mijn ventje gebleven en het ergste was het wegdragen uit ons huis door de begrafenisondernemer. Ik wilde er nieamnd bij hebben zelf de kidnerne niet omdat i kzelf dit  het moeilijkste moment vond.
IK heb elf maanden intens voor hem gezorgd met 2 maanden waar wij nog een 3 tal reizen hebben kunnen doen met de Mobiel home.
Vanaf september ging alles heel snel bergafwaarts.
Ik heb hem een mooie begrafensi kunnen geven zoals hij zelf wilde en had mij alles al gezegd hoe het moest.
Mijn neef heeft er piano gespeeld met de liedjes die hij zelf heeft uitgekozen.
Het is zwaar dit allemaal te vertellen maar voor mij is het uitlaatklep.
Ik mis mijn liefste schat enorm en kan het maar niet aanvaarden. De huilbuien komen steeds frequeter voor en atlijd maar las er iemand tegne mij spreekt ove rmijn ventje. Hij was een zeer geliefd persoon in het onderwijs bij ons in de stad.
Ik durf mij hier bijna niet te tonen voor de reacties en ook omdat ik mijzelf niet ionder controle heb.
En daarbij nog de papier winkel die maar niet in orde komt.
De bank is voor mij het grootste probleem. En dan maar jaren sparen omdat wij het goed zouden hebben.
Herministerie van onderwijs maakt mij ook blauwe bloemkes wijs. Ze liegen dat het geen naam heeft. Eerst hebben ze alle papieren verstuurd op 15 december daarna op 20 december en uieindelijk, nadat ik ee nvriend van mijn schattie die de weg kent in Brussel heb op op 8 januari alle papieren ontvangen. Bij zoveel verdriet kan dit  bij mij echt niet.
Ik heb zoveel verdriet en zoveel woede dat ik soms met mij zelf geen weg weet, en daarbij moet zorgen dat ik geen woord te veel zeg. Ik kan dit zo moeilijk aanvaarden van mij zelf en dacht dat ik veel sterekr was. Ik ben verpleegster en ehb aa nzoveel mensen in mijn carriere moed ingesproken en hier sta ik dan zelf.
Soory voor dit lange bericht maar het is een opluchting dat i kdit eens kan mailen.
Mijn verdriet is ernorm en weet er geen weg mee.
Ik vind alleen rust op het kerkhof als ik elke dag eens kan gaan praten met met mijn schattie.
Soms wens ik voor mij zelf dat er bij hem kan zijn maar ik kan dit niet waar maken tov mijn kinderne en klein kinderen.
Bdedankt om eens te luisteren.
Sientje  :( :'( :'( :'( :'( :'( :'( :'(

Lieve47

  • ***
  • Berichten: 152
    • Bekijk profiel
Re:Partner overleven
« Reactie #11 Gepost op: januari 17, 2008, 08:36:31 am »
beste sientje,

Dit is allemaal zo herkenbaar. Ik verloor wel niet mijn partner, maar mijn zoon.
Maar de papieren rompslomp achteraf is zo moeilijk te verwerken.. Wij moesten zelfs naar het notarishuis in brussel gaan om te zien dat Tom toch geen testament achter gelaten had. En dan al die andere papieren voor de bank, gemeente enzo.
Ook ik vond alleen maar troost op het kerkhof. Dagelijks ging ik naar het kerkhof bij tom om met hem te praten. En ook ik wou de eerste periode dat ik bij hem kon zijn, maar inderdaad je kan dat niet maken, want ik heb ook nog een man en dochter.
Ik heb nu een kristallen hangertje in de vorm van een hartje laten maken met daarin zijn foto gegraveerd, zodat ik hem altijd bij mij heb.
Koester de mooie herinneringen. De pijn en het gemis blijft, maar de scherpe kantjes gaan mettertijd wel weg.

groetjes
Lieve

kleinetuinkabouter

  • Gast
Re:Partner overleven
« Reactie #12 Gepost op: januari 17, 2008, 09:40:55 am »
Beste Sientje, beste Lieve,

Ik kan mij jullie situatie zéér levendig indenken.....
Men is "leeg" van alle verdriet, en toch moet men vechten tegen....windmolens.
Niettegenstaande de meeste diensten al de electronische weg gevonden hebben, lopen nog steeds zaken....duidelijk mis.
Ik ook heb, zéér recent nog zelfs, ondervonden dat een mens...maar een mens is...
Maar dat een mens, die de uitstraling van de werking van een dienst zou moeten zijn, voor iemand die administratieve rompslomp het liefst van alles, kan missen als kiespijn,zich eerst perfect moet informeren, alvorens de mensen een antwoord te geven..
Diegéne die de dienst contacteerd verwacht immers niet méér, maar ook niets minder...dan JUIST GEÏNFORMEERD TE WORDEN...
Vaak probeert men de "klant" te sussen met een "kluitje in het riet", vaak weten de mensen , zelfs al staan ze in verbinding met het modernste intranet; en zitten ze  vaak soms maar ....een paar meter van elkaar verwijderd zitten, NIETS!
Ja, en dan zit gij daar hé, gij wilt jou verdriet verwerken, maar ge loopt steeds tegen ...een muur van misverstanden en onbegrip...
Soms vraag ik mij af:" hoe is dit, heden ten dage nog mogelijk????"
Maar ja.....wie zijn wij hé....
Mensen die alléén maar vragen....waar ze recht op hebben....

groetjes,

Daniël




Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Partner overleven
« Reactie #13 Gepost op: januari 17, 2008, 11:11:28 am »
Hey Sientje,

"Weet dat het ooit betert," heb je wellicht al meerdere malen moeten aanhoren. Het zijn loze woorden die aan het verdriet om het verlies en het gemis om de leemte helaas niet verhelpen. Het wordt draaglijker, maar het gaat NOOIT over. Steeds voelen wij de pijn opnieuw om onze dierbare te moeten missen. De pijn wordt inderdaad iets makkelijker te verdragen na verloop van 'jaren'. Maar ondertussen moet je je er natuurlijk wel weer doorheen worstelen.
Wees fier op je Schattie en denk met geheven hoofd aan hem terug. Dat zou hij zeker hebben gewild!!

Groetjes, Steven

sientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 43
  • zoveel verdiet niet te doen
    • Bekijk profiel
Re:Partner overleven
« Reactie #14 Gepost op: januari 21, 2008, 00:05:43 am »
Bostie
Inderdaad ik heb het gevoel dat het alleen maaar erger wordt. Mijn schat was een unieke man en niks was hem teveel.
Als ik in bepaalde winkels kom hier, vertellen ze zelfs hoe ze hem missen op school. Veel van die mensen ken ik niet want hetzijn over het algemeen ouders van kinderen die in mijn ventje zijn klas gezeten hebben. Ik krijg nu zelfs nog kaarten met innige deelneming van oud leerlingen.
Hij heeft zoveel gedaan voor zijn leerlingen.
IK kreeg nu een uitnodiging voor een receptie van de vriendenkring van school waar hij jarenlang als secetraris fungeerde. Ik vind het heel moeilijk om er naar toe tegaan maar ik doe het voor mijn allerliefste schat. Hij zelf zou dit ook willen.
Maar het zal een grote opoffering worden voor mij. Ik mis hem zo erg en kan het maar niet aanvaarden. Ik dacht da ik een sterke vrouw was, heb al zoveel mensen moed ingesproken uit hoofde van mijn beroep als verpleegster., en nu zit ik hier elke dag te wenen. Het is zelfs zo erg dat ik elke dag opsta en denk dat ik mijn schat nog moet verzorgen.
Iedereen zeg wel hou je vast aan de mooie herinneringen die jullie hadden maar voor het ogenblik zijn het alleen de laatste slechte dagen die op mijn afkomen.
Ik hoop dat het eens beter wordt want zo kan ik mijn werk niet hervatten te meer ik elke dag met zieke mensen in contact kom en ook al omdat door mijn jaren dienst ik heel wat mensen ken die steeds naar mij terug vragen.
Ik hoop dat ik ooit de moed vind om terug opnieuw mijn werk aan te vatten maar zie er enorm tegen op te meer daar ik zoveel in het ziekenhuis geweest ben voor mijn schattie.
Sientje het doet mijn deugd om een mijn hart te luchten. :( :( :(