Auteur Topic: haarverlies na chemo  (gelezen 3613 keer)

Lieve Vandenbosch

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
haarverlies na chemo
« Gepost op: januari 16, 2014, 16:29:40 pm »
11/‎01/‎2011

Zilverdraden

Ik wist niet dat ik zo rijk was. Zoveel zilverdraden op mijn hoofd. Maar nu moet  ik ze afgeven en aan wie?
Maar er is protest, want ik heb pijn en pijn is protest. Dus al de door de chemo aangetaste haarwortels zijn niet akkoord om me te verlaten en geven protest.
Ik zal ze koesteren, mijn zilverdraden. Ze hebben me steeds door de 4 seizoenen beschermd voor de hitte en de kou en ik kan ze niet zomaar in de vuilbak laten vallen, juist gelijk stof en vuil, dat zou echt ongepast zijn.
Helaas bij elke beurt van mijn haarborstel, waar ik ze nog wel graag mee in de plooi wil brengen, laten de draden zich zomaar meeslepen en laten hun vertrouwde basis wat leger achter.
Uren sta ik te strelen met mijn vingers langzaam door mijn haarbos, telkens ik in de spiegel kijk kan ik het niet laten en geef een paar streelbeurten zomaar om te zien hoeveel er al afscheid nemen en welke dit nog niet kunnen. Dan pluk ik ze geduldig van mijn tussen mijn vingers en verzamel ze.
Loslaten dat is het probleem voor mij. Bij het doktersbericht dat ik onvermijdelijk chemo moest ondergaan en helemaal kaal zou worden hierdoor, was mijn reactie: dat is nog het minst, dat komt toch terug. Nooit had ik gedacht dat het zo moeilijk zou zijn om dit stukje van mezelf los te laten. Maar ik ben een koppig beestje, zelfs na de 2de chemobeurt heb ik alles nog niet afgestaan.
Zoals in iedere gemeenschap er verschillende individue’s zitten, zo is dat hier ook niet anders. Je staat echt versteld van de vele verschillende vormen, kleuren en structuren die elk draadje eigen is. Je ziet dat er echt dikke, sterke exemplaren tussen zitten, maar ook fraai gedraaide en ietwat rossig van kleur, terwijl je toch een grijze haartooi droeg.
Mijn rijkdom gevoel wordt steeds maar sterker. Dus besluit ik ze allemaal te verzamelen om achteraf goed onder ogen te kunnen zien wat je anders zelf niet zo kan daar boven je ooghoogte. In een spiegel  ja, maar je moet je toch in alle bochten wringen om je ronde bol helemaal te kunnen controleren.
Zelfs de laatste draden hebben recht op een streling, want zij zijn mijn trouwe sieraden.
Wat zeggen ze van mensen met een hoog voorhoofd, dat het slimmeriken zijn? Zou ik dan toch nog eens bij die groep kunnen horen of maak ik mezelf wat wijs?
Hoe fier kunnen we zijn als ons kapsel goed zit en wat prettig gevoel krijgen we als iemand ons  hierover een complimentje geeft. Ik stop ze allemaal in een fraai plastic zakje wat in mijn badkamer hangt, heel ontvankelijk open zodat het makkelijk deponeren is. Ook in mijn slaapkamer heb ik een verzamelpunt, want bij het ontwaken heb ik wel wat plukwerk op mijn hoofdkussen. Ze kriebelen me in de nek en op mijn wangen, alsof ze willen zeggen, hé vergeet ons niet! Sorry voor diegenen die toch via de stofzuiger of dweil in de vuilnisbak terechtkomen, helaas die zijn niet te redden. Sommigen kiezen zelf ook voor de grote vrijheid en waaien zomaar weg als ik buitenloop, de weide wereld in.

Na een paar weken:
Nog een heel dun gordijntje siert mijn bollekeskop, raar jezelf zo bijna bloot te zien.
Amper 2 druppeltjes shampoo volstaan om wat schuim te maken voor verfrissing en drogen is zo gebeurt, dat is het enige voordeel.
Ondertussen is wel het moment aangebroken om ook overdag binnenshuis een extra textielproduct te dragen, wat natuurlijk wennen is. Tijdens de winterperiode is het buiten wel niet opvallend als je een wollig, pluizig mutsje draagt, maar binnen heeft dat bolleke nu ook al kou.
Buiten alle verwachtingen in heb ik toch een plezante ontdekking gedaan, je kan het amper voelen, maar het is er...een heel zacht broske. Kleine, zachte, nieuwe haartjes, rara wat zijn die van plan? Zullen ze me ook weer moeten verlaten bij de volgende chemobeurt of zijn er  trouwe plukjes bij die me warm willen houden? Er zijn nog altijd een paar trouwe  voorbeelden waar ze zich kunnen aan spiegelen want woorden wekken maar voorbeelden trekken, hebben we altijd geleerd. Dat zal ik pas binnen een paar maanden kunnen evalueren.
Na de 4de chemobeurt: (half februari)
Bij het douchen gebruik ik nog steeds 2 druppels shampoo, wat wil zeggen dat nog niet alles verloren is. Ik kam of liever borstel ze nu met een babyborsteltje, heel zacht en een streling op zich, alsof ik ze welkom wil heten en aanmanen om dapper door te zetten. Helaas moeten sommige babyhaartjes ook al opgeven, maar ik blijf dankbaar omdat ze het hebben geprobeerd om me een goed gevoel te geven. Zou er concurrentie bestaan tussen deze zachte primeurtjes en zeggen ze tegen mekaar, ik zal wel doorzetten en winnen terwijl jij al moet  loslaten...of steunen  en moedigen ze mekaar aan om toch zoveel mogelijk samen te blijven tot een mooi geheel? Wie zal het weten? In elk geval zie ik wel dat ze hun best doen en dat stemt me blij.
Ondertussen heb ik voor mezelf uitgemaakt dat een bepaalde stelling, nl; met 2 maten en 2 gewichten handelen, wat ik meestal helemaal niet goedkeur, ik toch stiekem toelaat.
Er zijn niet alleen onze mooie zilverdraden als sierraden, doch op sommige lichaamsdelen staan er zo van die stugge, zwarte haartjes die we liever kwijt zouden zijn. Nu heb ik het over diegene waar we echt wel moeite voor doen om ze weg te bannen of onzichtbaar te maken zeker in de zomerperiode wanneer we graag een korte broek of rokje dragen. Eerlijk gezegd ben ik nu niet kwaad of verdrietig dat die ook zijn uitgevallen en mijn benen heerlijk glad aanvoelen.
Dus zo zie je maar dat een mens toch soms tegen zijn eigen principes handelt.
Erg vind ik het verlaten van mijn wimpers en wenkbrauwen. Echt zo’n bloot zicht als je in de spiegel kijkt. Ik hoopte zo dat ze zouden blijven, doch helaas...maar dan denk ik, OK, als dan toch alles weg moet en daarmee ook de bedoelde carcinoomcellen ook weg zijn, dan ben ik heel tevreden.
Dus nog wat volharden en geduld oefenen tot het nieuwe kapsel zich stilaan zal vormen.
Op 18/03/011 word ik echt Boeddhist, scheer mijn knikker zowat glad. Wel voorzichtig want ik ben bang om in mijn vel te snijden. Binnen een paar dagen krijg ik de laatste chemokuur. Alhoewel ik wel weet dat het herstel stilaan komt, kijk ik uit naar  de nieuwe beschermvezeltjes die zullen groeien.
Het doet heel raar om jezelf helemaal kaal te zien, toch een heel ander zicht dan wanneer er nog wat plukjes opstaan. Pas nu heb ik mezelf helemaal leren kennen, althans van de buitenkant toch. Wat lijk ik erg op mijn vader zo, 'k ben eens benieuwd hoe de kleinkinderen gaan reageren als ze me zo zien. Wel die reageren niet speciaal, ze vinden het precies gewoon, oma met muts of oma zonder muts, het is oma Bie. Helemaal bloot wil zeggen, niks bescherming tegen de kou, dus zeker veel oma met muts.
Onder de douche geen shampoo meer.
1/05/2011 Een plezante ontdekking, mijn hoofdhuid voelt aan als fluweel, heel zacht dons is al een beetje te zien en ik wrijf er graag eens over. Ondertussen was mijn kletskop al mooi bruin geworden van in 't zonnetje te lopen, want de afgelopen weken was het al echt zomerweer.
Dus nu niet veel muts meer, zeker niet thuis, als ik de deur uit moet dan kan het nog niet anders. Weet je dat de mensen op straat of soms in de winkel wel heel attent zijn als ze je mutsje zien, het valt echt op dat mensen die je anders niet bekijken, nu plots vriendelijk knikken of extra moeite doen en attent zijn. Op de markt vroeg een verkoper of ik alles wel kon dragen en ik kreeg een extra grote tas voor meer comfort. Misschien hou ik dat mutsje soms wel aan...
18/06/11
Voor het eerst de deur uit zonder hoofddeksel, wel nog met een jasje met kap voor eventuele bescherming tegen de wind. Omdat iedereen zegt, maar het is mooi hoor je grijze kopje, het staat je wel goed, durf ik toch al eens zo buiten komen. Mijn lieve, zachte, zijden draadjes doen het goed. Met hun anderhalve cm  geven ze al een beetje dekking en toveren een grijs tapijtje met mooi afgelijnde vorm rond mijn schedel.
Graag wil ik snel een kapsel  en daarom heb ik helaas al naar het scheermesje gegrepen. De witte nekhaartjes gaven al wat een slordige indruk en ik wou er al mooi lijntje van maken, dat oogt toch wat verzorgder. Misschien valt dat niet erg op, doch ik weet het voor mezelf.
Terug van weggeweest, onder de douche weer 2 druppeltjes shampoo.

Lieve Vandenbosch



Ilse

  • ***
  • Berichten: 152
  • Niet-roker met longkanker
    • Bekijk profiel
Re: haarverlies na chemo
« Reactie #1 Gepost op: januari 16, 2014, 16:46:55 pm »
Dag Lieve,
Ik heb je verhaal gelezen.  Wat vertel je dat mooi.
Ik bewonder je moed!
liefs,
Ilse

Core

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re: haarverlies na chemo
« Reactie #2 Gepost op: februari 21, 2014, 22:37:45 pm »
Hey,

ik moet er binnenkort aan beginnen, de chemo die me binnenstebuiten zal keren en me helemaal zal veranderen. Ik heb zo'n moeite om me erover te zetten. Al die bijwerkingen, al die angst, al die confrontaties met de spiegel. Ik zie dat echt niet zitten, hoe erg iedereen me probeert te overtuigen dat het moet...
 :'(

sonny

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 40
    • Bekijk profiel
Re: haarverlies na chemo
« Reactie #3 Gepost op: september 18, 2016, 15:44:40 pm »
mijn man die al vijf jaar en een half longkanker heeft is al verschillende keren zijn haar verloren door de chemo. Ook mijn zus heeft kanker gehad en chemo en heeft ook haar haren verloren, maar zij heeft zich een pruik aangeschaft, toen ik eens met haar meeging om haar pruik aan te passen vertelde ik die vrouw van mijn man zijn haarverlies en dat het spijtig was dat daar niets tegen te doen was. Zij heeft me toen verteld dat dat wel het geval is, maar hier in België kan je daar héél moeilijk aangeraken of het is via die vrouw of misschien nog anderen die pruiken verkopen en in nederland waar het een echte hype is, het van het, zoals wij zeggen. Je kan het ook online kopen heb ik al gezien. En het werkt echt, het middel noemt: Mediceu+icals  Numinox en is een follicle revitalizer. Het werkt maar je moet niet zoals mijn man wilde dat als je vandaag er je hoofd mee inmasseert je het morgen al gaat zien groeien, het duurt wel een paar weken vooraleer het begint te werken, langzaam maar het werkt en je moet het zeker driemaal daags inwrijven wat ik soms vergeet. Hopelijk lezen dit veel mensen en kunnen ze daarmee geholpen worden

denjef

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 5
    • Bekijk profiel
Re: haarverlies na chemo
« Reactie #4 Gepost op: september 10, 2018, 09:26:37 am »
Het is ongelooflijk hard wat je allemaal moet doorstaan als je kanker krijgt. Naast alle pijnen, de intense vermoeidheid, de onzekerheid over je toekomst, de slopende behandelingen en nog veel meer krijg je na een chemo behandeling ook te maken met haarverlies. Alsof je nog niet genoeg problemen hebt.
Weet dat er een goede methode bestaat die niet ingrijpend is maar met een heel knap ogend resultaat, waarbij je eigenlijk haarstoppels laat aanbrengen op je schedel in de kleur van je haar. Deze methode heet Tricopigmentatie, en is te vergelijken met semi-permantente make-up of tatoeage. Een volledige behandeling bestaat uit 3 beurten. Het effect blijft 6 maand tot een jaar duren, daarna vervaagt het en geeft het idee van de aanwezigheid van haar op je schedel. Het helpt dus om kale plekken behaard te laten uitzien, en het helpt ook om heel dun haar voller te laten lijken omdat de bleke huid van je schedel niet meer door de haren heen prijkt. Ga hiervoor zeker niet naar een gewone tatoeëerder, maar wel degelijk naar een gespecialiseerd centrum. Er worden namelijk andere inkt en andere naalden gebruikt. Deze methode is trouwens erkend door het Ministerie van Gezondheid, en heeft een certificatielabel. Meer informatie over Tricopigmentatie kun je verkrijgen in het Medico Derm Center in Kortrijk, waar zowel mensen met kaalheid en zware haaruitval terecht kunnen om te worden behandeld en waar ook opleidingen in deze techniek worden geven.